Sezer
@sezerky
Sıradan bir Türk genci.
𐰤𐰀:𐰢𐰆𐱃𐰞𐰆:𐱅𐰇𐰼𐰜𐰢:𐰓𐰃𐰘𐰤𐰀
Mustafa Kemal, milletinin gerçek düşmanının, sadece yabancılar olmadığını artık anlıyordu. Türklerin, bütün saldırganlıklarına rağmen, yabancılardan öğrenecekleri bir şeyler vardı. Gerçek düşman kendi aralarındaydı: Onları, başka milletlerin yürüdüğü ışıklı yoldan alıkoyan, gelişmeleri önleyen, baskı altında tutan softalık ve yobazlık, Mustafa Kemal’in görüşüne göre Osmanlı İmparatorluğu, Müslüman olmayanların cennetin bütün nimetlerinden yararlandıkları, Müslümanların ise cehennem azabı çekmeye zorlandıkları bir yerdi.
Böylece subayların birçoğu “kolay kolay dönemeyecekleri” yerlere sürüldüler. Mustafa Kemal’le Ali Fuat da Şam’daki 5.Ordu’ya atanmışlardı. Mustafa, kaderine razıydı. “Pekâlâ,” dedi. “Biz bu çöle gider ve orada yeni bir devlet kurarız.”
Mustafa bu arada, ne olmak istediğini yavaş yavaş kestirmeye başlamıştı. Çocukluğundan beri dış görünüşüne düşkündü; şimdi giyinişine ve üstünün başının temizliğine daha da önem veriyordu. Öğrencilerin giymek zorunda oldukları şalvarlı, kuşaklı geleneksel giysi sinirine dokunmaya başlıyordu. Bu, artık modası geçmiş bir üniformaydı. Oysa sokaklarda bıyık burup caka satmak, azametli bir tavırla kılıçlarını kaldırım taşlarına vurup şakırdatarak geçerlerken kendilerini saygıyla izlediği askerlerin üniforması buna hiç benzemiyordu. Mustafa onların sorguçlarına, güvenlerine, üstün durumlarına, yabancılarla dolu bir şehirde, Türklüklerini ortaya koyuşlarına özenerek bakıyordu.
Bandırma Vapurunun Batırılma TehlikesiTarih
Bir an yalnız kaldım. Ve düşündüm. Bu dakikada düşmanların elinde idim. Bana her istediklerini yapamazlar mıydı? Beynimden bir şimşek geçti: Tutabilirler, sürebilirler, fakat öldürmek! Bunun için beni Karadeniz'in coşkun dalgaları arasında yakalamak lazımdır. Bu ihtimal mantıklı idi. Ancak benim için artık yakalanmak, hapsolmak, nefyolmak, düşündüklerimi yapmaktan men edilmek, hepsi ölmekle müsavi idi.
Fevzi Paşa'ya dedim ki: “Paşam vaziyeti nasıl mütalaa ediyorsunuz?” Gök gürler gibi bağırarak: “Anlamıyorum ki efendim,” dedi (ve sağ elinin şahadet parmağı ile haritada İstanbul noktasını göstererek) “Buradaki rahatımızı feda etmemek için koskoca memleketi veriyoruz, bu ne akıldır?” İçimden sevindim ve daha ferahladım. Cevat Paşa da: “Öyle oluyor!” der gibi bakıyordu.