Bana göre yalnızlık tek göz odalı dairem, bana mükemmel şekilde uyan battaniyemin
altı, yürüyüşe çıkarken kendimi bakarken yakaladığım göğün altı, bir partideyken aniden üstüme çöken yabancılaşma hissi. Öz eleştirimde, ellerimin ceplerimde huzursuzca kıpırdanışında, ses kayıt cihazından kendi sesimi dinledikten sonra odamdaki boşlukta, kafede gözü uzaklara dalmış biriyle yanlışlıkla göz göze gelişimde; başkalarının bakışından korkmama rağmen kimsenin zaten bana bakmadığını fark edişimde. Bütün bunlardan çıkardığım yalnızlık özel bir şeye dönüşebilir mi?