Shahin A
@shahin_ahmed0v
Architect | Designer | Illustrator
AACU
Stuttgart
Baku, 25 Temmuz
274 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bəzən insan harada olduğunu unudur. Hə, bax elə indi, şəhərin soyuq küçələrində addımlayarkən, hər şey mənasız gəlir. Ölkəndən uzaqda olmaq, sevdiklərindən ayrı düşmək – bəzən elə bil ki, sənin öz içini də qoparıb aparır. Hər addımında yad bir dünyada yaşadığını hiss edirsən. Şəhərin səs-küyü ətrafında dolaşır, amma içindəki sükut çox ucadan danışır. İnsanların yanından keçirsən, amma heç birinə aid deyilsən, heç kimə bənzəmirsən.
Stuttgart küçələri genişdir, amma sən özünü dar bir mühitdə hiss edirsən. Tanıdığın küçələr, alışdığın qoxular, doğma səs-küylər yox. Deyirsən, bəlkə bir gün geri dönərəm, amma dönsən belə, bir şeylərin dəyişdiyini bilirsən. Artıq sən əvvəlki sən deyilsən. Uzaqlıq insanı dəyişdirir, səni həm böyüdür, həm də bəzən daha çox tənhalaşdırır.
Tək başına gəzdikcə düşünürsən: "Bəs mən nəyin ardınca gəlmişəm? Nəyi axtarıram?" Cavabı hər zaman tapmaq asan deyil. Bəlkə də özünü axtarırsan, bəlkə də həyatın sənə verdiyi təcrübələri anlamağa çalışırsan. Bir şey dəqiqdir: Hər addımın səni özünə daha da yaxınlaşdırır. Bu küçələrdə tənhalığın səsini dinləyərək, gələcəyin nə gətirəcəyini düşünürsən.
Yol təkdir, amma sən tək deyilsən. Ölkəndən uzaq olsan da, qəlbində daşıdığın xatirələr və ümidlər sənin yoldaşındır. Bəlkə indi darıxırsan, amma bil ki, bu tənhalıq da bir gün sənə dəyərli dərslər verəcək. Stuttgart küçələri sənin yeni hekayənin başlanğıcıdır, və sən hər addımda bir az daha öz hekayəni yazırsan
Bəzən elə bir hiss gəlir ki, nə edirsən et, heç cür çatdıra bilmirsən. Həyat axır gedir, sən də sanki ayaq uydurmaq üçün qaçırsan, amma hər dəfə nəsə əskik qalır. Adamlar var yanında, amma elə bil sən tək başınasan. Bütün o dost məclisləri, qəhqəhələr, sevgilinin qucağı belə bəzən sənə yetmir. Deyirsən, axı niyə? Niyə bu qədər darıxıram?
Sonra başa düşürsən ki, məsələ adamların, yerlərin yoxluğunda deyil. Problem səndədir, öz içindədir. Hə, sən elə özünə yetmirsən. Nə dediyin söz, nə etdiyin yaxşılıq, nə verdiyin sevgi öz gözündə yetərli gəlmir. Adam elə bil öz-özünü də tərk edir bəzən. Sanki bir tərəfin hər şeyi tamamlamaq istəyir, amma o biri tərəfin ayaq saxlayır, qoymur.
Geri dönüb baxırsan, deyirsən "Nə qədər çox şey itirmişəm, amma kimin vecinədir?" Hər küncdə bir qırıq qəlb, hər yolun sonunda bir çıxılmazlıq... Və elə bir ağrı var ki, heç yerə sığmır. Vətən ağrısı kimi bir şey. Adam getmək istəyir, amma qala da bilmir. Getməməyin acısı, qalanların isə uzaqlığı. Öz-özünü itirirsən, həm burdasan, həm də çox uzaqda
Bir yolculuktur yaşamımız
Kışın ve Gecenin içinde
Kendimize bir geçit ararız
Tümüyle ışıltısız Gökyüzünde.
1793
Öyle kitablar vardır ki, elinize alıp daha ilk sayfasını bitirmeden ürperirsiniz. Olağanüstü hiçbir şey yoktur ama, duyduğunuz yepyeni bir sestir.