Hiç iki ayrı muhatabın ele alındığını fark ettiniz mi? Okurlar ve müzegezerler. Sanki Kemal onu anlamak istemeyecek olanlara "ben varım ve Füsun'a olan bağlılığım gerçekti!" demek için biriktirdiği eşyaları müzede sergiliyor. Öte yandan, onu anlamaya çalışacak olan insanlara ise kendi hikayesini, kendi bakış açısından, detaylı bir şekilde yazıya döktürmüş gibi. Peki siz hangi gruptansınız? Aslında Kemal ile Füsun'un hikayesi en başından nesnelerle yazılmıştı. Üç tekerlekli bisiklet, Jenny Colon çanta, şemsiye, "F" harfli küpe... "Aşk" adı altında başlasa da aslında Kemal Füsun'a değil de, aklında çizip renklendirdiği, sonra da takıntılı bir şekilde taptığı Füsun'a bağımlı hale gelmişti. Bunu bağımlılıktan öte "nesne fetişizmi" boyutlarına ulaşan davranışlarından anlayabiliyoruz. Ama kitabın sonlarına doğru beni tekrar düşünmeye iten şey, Kemal'in küpeyi fark etmemesi oldu. Eğer Kemal nesnelere takıntılı biriyse, neden Füsun'un kulağındaki küpeyi görmedi? Buna "nesneye aşırı bağlılık" değil de, "gerçeğe karşı körlük" desek daha mı doğru olur? "Oysa hayatımızdaki utanç verici şeyler bir müzede sergilenirlerse, hemen gururlanılacak şeylere dönüşürler." Gelelim yas sürecinin aşamalarına; sanırım bu süreç hiçbir eksiği olmayan, gül gibi geçen çocukluktan tut o zorlu dönemde yurtdışında eğitim görüp ülkesinde yüksek sosyete'den olan Kemal gibi birinde uzatılabiliyor. Kemal aşkına olan bağlılığını çektiği acıyı uzatıp, acısından kendine put yaratarak gösterdi bizlere. Aşkını ya da ondan kaynaklanan acıyı aşabilmek için kendine uyguladığı yasakları çiğnememeye özen göstererek kendisini ödüllendirip aslında aşkını bile kontrol edebildiğini düşünmek, Kemal gibi hiçbir geçim sıkıntısı duymayan birine, değişik bir yaşam kaynağı olmuştur diye düşünüyorum. Anlatıp

1000Kitap