Ya yazar kitabın ismini şaka olsun diye "Normal İnsanlar" koymuş, ya ben bu kitap için fazla atgözlüklüyüm! İlk defa "Karakterler ne zaman depresyona girecek acaba?" sorusuna yanıt bulabilmek için bir kitabı bitirmek istedim. Yazım hatalarını, olayların absürtlüğünü ve karakterlerin yüzeyselliğini geçtim; olası bir göz kayması sonucunda okunmayan bir paragraf yüzünden on tane yeni karakterle tanışma şerefine nail olamama olayı fena bir şekilde canımı sıktı. Arkadaşlık ve karşılıklı heves (şu hormonsal bozuklukları bana aşk diye yutturamazsın yazarcığım) bağımlılığının arasındaki sıra dağları ince bir çizgiymişçesine kaleme almaya çalışan yazarımız, ne yazık ki coğrafi köklerden dallanıp budaklanan 'aşk'a olan inancımız'ın yakınından bile geçemedi. Belki yazar ana karakterlerin özel hayatına keçi sürüsünün ahıra girmesi gibi girip çıkan şahısların sayısından azıcık kısıpta ikilinin hislerine daha derinden bakmamıza izin verse, beni "Belki de normal olmak böyle bir şeydir." diye düşünmeye itebilirdi. "Normal olmayan hayat tarzı, normal olmayan çocuklar doğurur." mu denmeye çalışıldı acaba? Sonuç olarak; millet ülkede baş veren olaylardan haberdar olmasın diye internet ve telefon bağlantılarımızın 3 haftadan çok süreliğine kesildiği bir dönemde, baştan sona hiçte normal olmayan insanlarla dolu bir kitap okumak zorunda kaldım; ki bu kısa sayılabilecek kitabı bitirene kadar dört dizi birirdim. RS'ye giripte çıkamamak isteyen varsa, buyursunlar.

1000Kitap