Bir de "kirli çamaşırları olmak" diye bir deyim vardır. Benim için o çamaşırlar doğduğum anda kirliydiler ve ben büyüdükçe temizlenmek yerine daha pis ve iğrenç hâle geldiler, ta ki her gece milyonlarca farklı cehennemin azabını çekecek kadar kokusu ağırlaşana dek.
Annem beni baloya götürüyor. Sanıyorum ki bunun tek nedeni, bir an önce evlendirip benden kurtulmak istemesi. Bunların doğru olmadığını biliyorum ama bu düşünceleri kafamdan atamıyorum. Damat adayı diye gelenleri görmeye katlanamıyorum. Sanki ölçümü alıyorlarmış gibi geliyor. Eskiden balo elbisesiyle bir yere gitmek benim için bir zevkti, kendime hayrandım; şimdi utanıyorum, rahatsız oluyorum. Artık ne dersen!
En iğrenç en kaba düşünceler; sana söyleyemem. Bu, üzüntü de değil, sıkıntı da, çok daha kötü bir şey. Sanki içimdeki iyi şeylerin hepsi saklanmış, geriye tek bir iğrenç şey kalmış gibi.