o ve ben. bir kez daha yaşamak için, uzun değil ama!!,
bir kez daha sevişebilmek için, bir kez daha karın
ortasında kalabilmek için sessizlikle arkadaş oluruz.
dünyanın bir hücre olduğunu unutmak için inşa
ettiğimiz hücrede sessizlik perdeler kadar kirlidir oysa.
bir parça pamuk ve ılık su ile kurumuş dudaklara
değdirilen sessizlik. ayaklarını açıkta bırakan bir yorgan
gibi. kimsenin anlayamayacağı dertlerle, gerçeklerle
başımız dertteyken ve kendimizden daha yalan bir
tanrı bulamıyorken; bekleyen .. bekleyen .. bekleyen
sessizlik.
Tesadüfen bir şey kazanan az sayıdaki insanın gölgesinde, kendi hataları olmaksızın kazanmaktan mahrum kalan çok insan vardır. Bu hayal kırıklığından ve onu izleyen mutsuzluktan kaçınmak isteyenin yapacağı en iyi şey, oynamayı bırakmaktır. Tabii bunun bedeli de hayatındaki heyecanı gitgide kaybetmek olabilir, yani belki de bir başka mutsuzluk hah.