Gökhan Şahin
@shngkhn
Veteriner Hekim
33 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Buraya kadarı neşeli ve iyi olabilir; hatta kafasında bu tür oyunlar oynamayı
sevenler için gizli yararları bile olabilir. Gelgeldim Papalagi, öylesine çok
düşünüyor ki, onun için düşünmek artık bir alışkanlık, bir gereksinim, neredeyse
bir zorunluluk halini almış. Ha babam düşünmek zorunda. Düşünmeden, bütün
organlarıyla birlikte yaşamayı beceremiyor artık. Bütün duyuları derin
uykulardayken, neredeyse hep kafasıyla yaşıyor yalnızca. Hem de bu arada iki
ayağı üstünde yürümesine, konuşmasına, yemesine, gülmesine rağmen.
Düşünme, düşünceler (bunlar düşünmenin ürünleridir) onu tutsak etmişler. Bir
tür uyuşturucu gibi kendi düşünceleri. Diyelim ki güneş pırıl pırıl parlıyor,
"Güneş ne güzel parlıyor" diye düşünmeye başlar o an. Ama bu yanlıştır işte.
Büyük bir yanlış hem de. Akıllı bir Samoalı güneşin sıcak ışıkları altında
kollarını, bacaklarını gevşetir ve hiçbir şey düşünmez. Güneşi bir tek kafasıyla
duymaz, elleriyle, ayaklarıyla, bacaklarıyla, karnıyla, bütün organlarıyla
hisseder. Bırakır, derisi, kolları, bacakları kendi başlarına düşünsünler. Kafa gibi
olmasa da onlar da düşünürler mutlaka. Ama düşünmek Papalagi'nin önünde bir
türlü sökemediği bir lav kütlesidir sanki. Belki keyifle düşünür, ama düşünürken
gülmez. Belki üzülerek düşünür, ama düşünürken ağlamaz. Açtır belki de, ama
kulkas meyvesine ya da palusami'ye sarılmaz. Düşünceleri, duyularına
düşman olan bir insandır o. İki parçaya bölünmüş bir insan.
Reklam
Elinizdekilerle yapabileceğinizi yapın.
Daha fazlasına gerek yok.
“Şunu iyi bilmelisin, önüne çıkan yanlışa ne kadar çabuk hayır dersen,
doğru karşına o kadar çabuk çıkar...”
Anonim
Öğretmen masasına kocaman bir kavanoz yerleştirir. Sonra sınıfa
getirdiği torbalardan birinden aldığı iri kaya parçalarını kavanozun içine
koymaya başlar. Kavanozda başka taş koyacak yer kalmayınca
öğrencilerine döner ve sorar:
“Kavanoz doldu mu?”
Öğrencileri hep bir ağızdan “Evet doldu” diye yanıt verir.
Bunun üzerine öğretmen eğilip masanın altındaki çakıl dolu kovayı alır
ve kavanoza dökmeye başlar, ara ara kavanozu sallayarak daha fazla taş
parçasının boşlukları doldurmasına izin verir. Sonra yeniden sorar:
“Peki şimdi doldu mu?”
Öğrenciler bu sefer daha temkinlidir “Tam dolmuş sayılmaz” derler.
Zaman öğretmeni bu sefer bir kova kum döker kavanozun tepesinden.
Döktüğü kum her yeri doldurana kadar devam eder ve yine sorar:
“Kavanoz doldu mu?”
Öğrenciler bu kez “Hayır dolmadı” der. Öğretmen “Aferin” diyerek eline
aldığı bir sürahi suyu döker bu kez. Ve sonra “Bu gördüklerinizden ne ders
çıkarttınız?” diye sorar.
Afacanlardan biri “Gün içinde yapmanız gereken şey ne kadar çok olursa
olsun her zaman yenilerine yer vardır” der.
Öğretmen sınıfa döner ve şöyle der: “Hayır, çıkarmanız gereken ders şu:
Eğer büyük taş parçalarını baştan kavanozun içine koymazsanız daha sonra
asla koyamazsınız.”
Bütçe yapmanın nedeni, cüzdanını doldurmana yardımcı olmasıdır. İhtiyaçlarını gidermen için yardımcı olacak ve olabildiğince arzularına ulaşmanı sağlayacaktır. Unutamadığın arzularını fark etmeni sağlayarak, onları sıradan isteklerinden
ayırt etmene yardımcı olacaktır. Tıpkı karanlık bir mağaraya sızan parlak ışık gibi, cüzdanından sızanları göstererek, onları durdurmanı ve daha kesin, gerekli nedenler için harcamalarını kontrol etmeni sağlayacaktır.
Reklam