shukriyya isayeva
@shukriyya
ig:isayevassa
Mən heç vaxt öz həyatıma qəsd etməyə qərar verə bilməzdim, çünki həyata inanıram. Mən bundan da pis qismətlə razılaşardım, kor, lal, kim istəyirsiniz olum, təki mənim “mən”im, mənim canlı “mən” im olan içimdəki o tutqun və yandırıcı alovu hiss edim. Mən onda da həyata mənə hələ də yanmaq imkanı verdiyinə görə minnətdar olardım
“Derdin o kadar derin ki gözlerinden okunuyor. Ve eğer ağlarsan gözyaşlarını, gözlerinin ardından içine akıtacaksın. Ama asla gözlerinden yaş gelmeyecek.”
Çünki benim için diğerlerinin neyi bildiklerinin ya da bilmediklerinin önemi yoktur hiç. Sadece eğer yarın öleceksem bunun kendimi bilmeden olmasından korkarım. Çünki yaşamda kazandığım tecrübelerde, benimle insanlar arasında aşılmayacak dehlizler olduğunu fark etdim.
Ah şu insanlar! Yüzeysel ve neşeyle parlak başlarını sallıyor ve bir balo salonunda salınırmışçasına hayatın içinde salınıyorlardı. Bu neşeli varlıklarda; ne gözde bir sıkıntı, ne omuzda bir yük, belki de ne bulanık bir düşünce, ne de küçük bir acı vardı.
Yananların kitaplar değil de beyinler, insan beyinleri olduğunu derin fikirli bir şekilde tasarlamak ve ifade etmek, bu yanan beyinlerden bir ‘Batholomeos Gecesi’ oluşturmak istiyordum.