Dönemin kronolojik akışını aktarma konusunda başarılı bir belgesel ciddiyetine sahip fakat çizgi roman formatının getirdiği alan darlığı nedeniyle birçok dönüm noktası alelacele geçilmiş maalesef.
Eserin en büyük eksikliği adının vadettiği derinliği sunamaması. Che Guevara’yı iç dünyası ve duygularıyla etten kemikten bir karakter olarak tanımak yerine; onu, tarihi olayların arasında sadece rolünü oynayıp çekilen bir yan figür gibi izliyoruz. Buna bir de konuşma balonlarının ritmini bozan zayıf bir çeviri eklenince, okuma deneyimi yer yer pürüzlü bir hal alıyor. Neticede, dönemsel olayları anlamak adına faydalı bir kronoloji olsa da, Che’yi bir insan olarak kavramak adına zayıf ve yetersiz bir çalışma olduğu kanaatindeyim.
Sid’li Bir Yolculuk…1000Kitap
Favori kitaplarımdan biri oldu diyebilirim. Kitabın kurgusu ve olaylar, okurken içine çekti beni. Sid, Manfred, Diego ve Scrat da eşlik ettiler okuma boyunca.
Aslında kitap yazıldığı yıllarda, ilk insanlar hakkında çok az şey biliniyormuş. Ama bu zamana kadar yapılan araştırmalar ve bunun beyaz perdeye yansıması kitabı okurken geçmiş hakkında zihnimde kitaptaki olayları canlandırdı.
Sizler de kitabı okurken ağaçlardan zıplamalara, insanların iletişim için çıkardıkları seslere, hayatta kalma mücadelelerine ve daha birçok maceraya tanık olacaksınız.
Ve umarım Sid sizin de okuma arkadaşınız olur…
Keyifli okumalar…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitabı bitirdiğinizde kalbiniz kırılacak. Ve uzun bir süre duvara bakacaksınız...
Vidar 45 yaşında bir tarih öğretmenidir. Bir gün okulda kavga eden öğrencileri ayırmaya çalışırken ne olduğu anlaşılmayan bir şekilde başını belaya sokar. Öğrenciye şid.det uyguladığınu gösteren videolar vardır ve bir dava süreci başlar.
Tam bu zamanda Vidar 'ın hayatı bir kırılma noktasına girer.
Ölen babasından kalan kolilerin arasında eski bir defter defteri bulur ve bu defterde çocukken yaşadıkları yazlık evin numarasına rastlar. Kimseyi bulamayacağı bile bile tuşlar numarayı.. Ama ilginç olaylar bundan sonra başlar. Çünkü telefona "Babası" cevap verir...
Zaman geçtikçe Vidar bir şeyin farkına varır. "Hep aynı günü aranmaktadır." 17 Haziran 1986. Peki bugün neden bu kadar önemlidir ki? İşte o da bunu çözmek için kolları sıvar.
İnsanın geçmişi ile, çocukluğu ile tekrar karşılaşması, aile travmalarını anlatan muazzam bir eser olmuş
"Yeni bir səhifə: Keçmişi rəfə qaldırmaq"Edebiyat
Bəzən elə bir an gəlir ki, həyatımızdakı bütün "kaş ki"lər üstümüzə bir uçqun kimi tökülür. Nora Sid kimi biz də özümüzü sonsuz peşmanlıqlar dənizində boğulurmuş kimi hiss edirik. Amma bu kitab mənə öyrətdi ki, yaşanmamış həyatların həsrətini çəkmək, əlimizdəki tək gerçəkliyi, hazırkı anı zəhərləməkdən başqa bir şey deyil.
Kitabda məni ən çox sarsıdan və eyni zamanda sağaldan düşüncə bu oldu:
"Mükəmməl bir həyat yoxdur, amma yaşamağa dəyər sonsuz sayda ehtimal var."
Bu sətirləri oxuyarkən anladım ki, biz çox vaxt "ən yaxşı" versiyamızın axtarışında olarkən, əslində olduğumuz insanın dəyərini unuduruq. Nora fərqli həyatları sınaqdan keçirdikcə gördü ki, nə qədər uğurlu, zəngin və ya məşhur olsa da, hər həyatın öz çətinliyi var. Əsl xoşbəxtlik, başqa bir həyatın içində deyil, öz həyatımıza baxış bucağımızı dəyişməkdə gizlidir.
Biz həmişə baş tutmayan arzularımıza görə özümüzü günahlandırırıq. Amma "Gecəyarı Kitabxanası" sübut edir ki, bir insanın potensialı sadəcə etdiyi seçimlərlə məhdudlaşmır. Həyatdakı ən böyük qələbə, olimpiya medalı qazanmaq və ya məşhur bir musiqiçi olmaq deyil; ən böyük qələbə, sabah oyandığında özünə yeni bir şans vermək cəsarətidir.
Bu kitabdan sonra mən də öz "Təəssüflər kitabımı" rəfə qaldırıram. Çünki Noranın dediyi kimi: "Yaşamaq üçün həyatı başa düşmək şərt deyil, sadəcə yaşamaq lazımdır."
Əgər bu günlərdə özünü itmiş hiss edirsənsə, seçimlərini sorğulayırsansa və ya sadəcə ruhunun bir qucaqlanmaya ehtiyacı varsa, bu kitab sənə ehtiyacın olan o işığı verəcək. Həyat, sən içində olduğun müddətdə gözəldir.
#GecəyarıKitabxanası #MattHaig #Kitabİncələməsi #YaşamaqHəvəsi #Fərdiİnkişaf
9/10
2025 8. kitabı
Mark Twain'in bu eseri, çocuk edebiyatında kendine has ayrı yer tutmayı gerçekten hakediyor. Hikayemizde Tom'un haylazlıkları yüzünden okul ve kasabada meydana gelen gülümseten olaylarla beraber macera da hiç hız kesmiyor. Kitabın bir bölümünden sonra okumanızı, zaten istesiniz de yavaşlatamayacaksınız.
Teyzesinin himayesindeki Tom, üvey kardeşi Sid ve kuzeni Mary ile Missisipi nehri kenarında doğayla içe içe sevimli bir kasabada yaşarlar. Ne zaman ki tanık olmaktan kaçamayacağı olay Kızılderili Joe ile tesadüfen yollarını kesiştirene kadar!
Tom Sawyer, can dostu Huckleberry Fin ve aklını başından alan Becky Thatcher ile çocukluğunun en unutulmayacak anılarını sırasıyla yaşamaya başlayacaktır. Aşk, cinayet ve hazine üçgeni, kaçma, saklanma ve açığa çıkma çemberiyle hikaye boyunca sürekli içe içe geçecektir.
Yaramaz mı yaramaz ve uslanmaz görüntüsünün altında çok duygusal ve duyarlı olan Thomas Sawyer'ı okumak sizin de kalbinizi ısıtacak. Çünkü aklı havada da olsa, başında kavak yelleri de esse korkuları içinde, çocuk kalbiyle vicdadını duyabilecektir.
Dürüst olalım; 'Tom Sawyer'ın Maceraları" çocukluğuna özlem duyanların değil onun çocukluğunu hiç yaşamadığı için hala çocukluk hayalleri kuranların kitabı.
Yazarımızın hayat hikayesini araştırmakta fayda var. Mark Twain'in çocukluğu gibi hikayenin de içinden Missisipi nehri bir kervan gibi uzanıyor. Zaten doğaüstü insanüstünden üstün, tabiatsa en büyük şair değil midir?
Bence her çocuk için özgürlüğünün açıklarında onu bekleyen bir Huckleberry'si bir de Becky'si vardır...
Hasatta Gündoğumu beni 12 yaşında, Açlık Oyunları okumaya başladığım ilk zamanlara götürdü. O zamanlar kahramanlar benden büyüktü, şimdi ise ben onlardan büyüğüm.
Muhteşemdi. Her şeyin sonunu biliyor olmama rağmen okurken heyecandan yerimde duramadım. Bu kadar elimden düşüremediğim, bana bu kadar yoğun duygular yaşatan bir kitap deneyimlemeyeli çok uzun zaman olmuştu. Tam dört defa ağladım, her bir cümlede durup kendi kendime konuşmaktan kafayı yememek için ilk kez bir kitabın üstüne yazı yazma ihtiyacı hissettim ki bu duygular hep orada kalsın, unutmayayım.
-yazı çok spoilerlı bu arada-
Haymitch'in gözünden okumak çok güzeldi. En yakın arkadaşımı dinliyormuşum gibi hissettirdi, zaten her zaman en sevdiğim karakterlerden biriydi ama 16 yaşındaki hali çok içten, bendendi sanki. Kitabın bu kadar çarpmasının bir nedeni de Haymitch'in anlatımı olabilir.
Lenore Dove'dan çok Haymitch'in Lenore'a olan aşkını çok sevdim. Haymitch'in annesi ve kardeşiyle, arkadaşlarıyla olan ilişkisini okumak da çok güzeldi, onun bu sevgi dolu ve tasasız tarafını hiç görmemiştik.
Wiress, Mags ve Beete'yi görmeyi hiç beklemiyordum. Bir noktada çocuklar Drusilla ve gerizekalı stilistleri yüzünden öyle berbat durumdaydılar ki onları görmek ilaç gibi geldi, hem de Başkent onları mahvetmeden önceki hallerini görmek daha çok sevmemi sağladı.
Maysilee harika bir karakterdi bence. O da çok tanıdık biri gibiydi; sivri dilli, cesur ama merhametli. Ampert'e abla ve Haymitch'e kız kardeş olduğu sahneleri sonsuza kadar kafamda tekrar edebilirim, umarım bunları filmde gösterirler. Sonra onun alaycı kuş broşunun Katniss'e ulaşması. Beğenmeyip kenara attığı takının böyle kullanıldığını görse ne güzel olurdu. Ne yazık ki hep 16 yaşında kalacak.
Wyatt'ın Lou Lou'ya sahip çıkışı, Haymitch'in kumruları,
