Mesele bir şey olmak değil; mesele sen olmayan her şeyden soyunup en başta sende "Ol” denmiş olanı yaşamaktır.
“Düşünmüyorsun, düşüyorsun. Düşündüğünü zannediyorsun ama sadece yoklukta biraz daha irtifa kaybediyorsun. Çıkabilmek için sözüm ona düşündükçe her gün biraz daha nefessiz, boğuluyorsun. Sen düşünmüyorsun. Düşünmek, var olabilmek ile olur ancak. Sen var mısın?”
“Ah unutulmuştuk, ah terk edilmişlik... Ah yalnızlık! Meğer ne değerli kavramlarmış bunlar. O dingin hayatlarımız için ne kadar gerekliymiş.”
Sence bir insan, kendisine yapılan kötülükleri karşısındakilere aynen uygularsa doğru davranmış olur mu?