İnsan mantığını, farklılığını ve değişkenliğini açık şekilde gördüğüm Açlık’ta beğendiğim şeylerden birisi de kahramanın karakterinden ödün vermek istediği sırada bile karakterinin izlerini büyük şekilde taşıması, insanlığının acizliği altında bile (bana göre) yüce düşüncelerinden vazgeçmemesi ve karşısındaki insanı hiçbir zaman unutmaması, bu kitabın sonunu bu şekilde etkileyebilirdi ancak.
Ne güldüm, ne güldüm; elimi dizime vurarak deliler gibi güldüm. Boğazımdansa tek ses çıkmıyordu; dilsiz ve bitkindi benim kahkaham; ağlamak özlemini taşıyordu.