Her insanın çalabileceği hiç değilse bir kapı olmalıdır.
Puan vermedi
Her okuduğumda kendimi yine sayfalarında bulduğum, büyüsü hiç kaybolmayan zamansız bir sığınak. Çocukken tatlı bir masaldı, büyüdükçe büyüklere yazılmış en zarif rehber olduğunu anladım. Aslında Küçük Prens, evrenin ortasında koskocaman bir yalnızlık taşıyor; kalabalıklar içinde anlaşılmamanın yalnızlığı bu...
En çokta Sonu etkiler beni. Sırf bağ kurduğu gülü için o yalnızlığa geri dönmeyi göze alması her defasında göğsüme gelip oturur, içimdeki çocukluğu aynı buruklukla sarsar. Ne zaman dünyanın gürültüsünden sıkılsam onun gezegenine sığınırım.
Burası benim insanlardan kaçmak için bulduğum bir sığınak ama yine de birilerine yazıyor gibiyim sırrını taşıyamayan kuyular gibi..
“Demek kendi koyduğum kanuna karşı geliyordum.”
"...kişi büyülü bir çember çiziyor çevresine ve kendi gizli oyunlarına uymayan her şeyi bu çemberin dışında bırakıyor. Yaşam bu çemberi aştığı zaman, oyunlar küçük, karanlık ve gülünç oluyor. O zaman kişi yeni çemberler çizivor ve kendisine yeni bir sığınak kuruyor."
