DERMANSIZ SEVDAAşk
Evdî'nin, öldükten sonra mezarına geldiği sevdasına döktüğü cümleler:
"O dağ gibi yaranın taşıyıcısı, ayağa kalk! Beni dört gözle beklediğini biliyorum. Sana sahiplenmediğim, ulaşamadığım, hasta iken seni görmeye gelmediğim için kızma! Sen her dakika içimdeydin. Bir parçamdın benim. Seni unutmadım, melül gözlerine bir an olsun bakmayı, o bakışları içime nakşetmeyi de çok isterdim! Her günün bunun özlemiyle yanıp tutuştum ama bunu beceremedim. Amed surları ve Karacadağ gibi önümüzde engel oldular. Güçlüdüler, zalimdiler, elimden bir şey gelmezdi Rıhme. Senin affına sığınmışım, konuş benimle ne olur... "
Evdî aşkı uğruna aşkından geçti. Aşkını yüreğine gömüp yaşarken ölenlerden oldu.
"İnsan aşkı uğruna her şeyi yapmalı, vazgeçmemeli. Vazgeçerse, onu başkasına bırakırsa sevmiyordur, aşk bu değildir." demeyin. Çünkü coğrafya'nın, olduğu ortamın, yaşamın koşullarını hiçbir şekilde tam anlamıyla bilemeyiz. Bazen de aşk vazgeçmek demektir; sevdiğinden, kendinden vazgeçmek. Başka mutsuzluklar, kırgınlıklar, huzursuzluklar üstüne asla mutluluk kurulamaz.
Kitapta ilk başta Evdî ile Rıhme'nin aşkından bahsediyor. Evdî bu aşk uğruna kendi canını verebilir ama başka canların kıyılmasına razı olamazdı. Evdî'nin Rıhme ile olması kanların dökülmesi demekti. Bu yüzden onlar aşklarını yüreklerine gömdüler.
Ama Evdî'nin oğlu Dewreş aynı şeyi yapamadı. Aşkının esiri oldu ve kendiyle birlikte nice aşıkları da yok eyledi. Bu aşk uğruna kardeşi kollarında can verdi. Çok sevdiği arkadaşına kılıç salladı..
Aşk bu olmasa gerekti.
Aşk bencillik olmamalı, aşk kan dökmemeli, aşk öldürmek yerine yaşatmak olmalıydı.
Evdî çok yanlış bir yol seçti. Kendisine çok kızdım, sinir oldum. Birini çok sevebilirsiniz, uğruna canınızı da verebilirsiniz ama bencil olamazsınız. Siz mutlu olacaksınız diye
ANLAŞILMANIN FERAHLIĞIAnlaşılmak
Yeraltından Notlar neredeyse 2 yıl önce okudum ama şimdi alıntı yapmak için kitabı tekrar açtığımda hala o günmüş gibi hissettim. İlk okuduğum Dostoyevski kitabı buydu hayatımın en paha biçilemez anlarından biri olabilir. Anlaşıldığını hissetmek... Lütfen sizler de öylesine almayın bu kitabı. Herkes okuyor diye okumayın. Bunları söylememin nedeni kendi arkadaşımın bu kitabı beğenmeyip Dostoyevski' yi sevmediğini söylemesidir. Herkes sevmek zorunda değildir asla ama yanlış zamanda, yanlış yerde, yanlış amaçlarla okunan kitaplar genelde böyle hissettirir. Siz doğru anı bekleyin o sizi zaten bulacaktır.
Binbir giz var kitabın içinde bana göre. Dostoyevski nasıl böyle karakterler yaratıp, nasıl onların hayatlarını bu kadar derinleştirebilir diye düşünüyorum hep ama bu kitap hepsine cevap gibi. Zaten kendisi de en farklı karaktermiş ve kendi hayatı da çok derinmiş bence.
Kitap 2 bölümden oluşuyor ilk kısmı 'Yeraltı' ikinci kısmı ise 'Sulusepkene dair'. Aslında ilk kısm daha çok ruhsal çözümlemeler, insanlar, davranışlar, duygular... gibi birçok konu hakkında konuşma havasında geçen ama asla konuşmak deyip geçemeyeceğimiz bir bölüm. Hani iyiki gelip kitaplara sığınmışım dedirtecek türden. İkinci kısımsa karakterimizin hayatında yaşadığı bir olay diyebiliriz yani daha çok hikaye tadında. İki bölüm de birbirinden güzel.
İnsan ruhunu yeraltı olarak anlatan bir yazardan bahsediyoruz. Bu nasıl bir benzetmedir ve nasıl bir anlayıştır. Daha çok övgü sıralayabilirim ama haddime bile değil artık.
Biliyorum buraya kitap hakkında fikir edinmek için geldiniz işte onun için çok uzatmayacağım. Bu kitabın bendeki yeri çok başka lütfen ona güzel davranın. Eğer içinizde anlaşılmazlıklar, çözümlenmeyecek düğümler, anlaşılmayacağınızı düşündüğünüz, kendinize bir dost aradığınız dönemde
Reklam
#okudumbitti
.
Şiir okumayı severmisiniz? Ben pek sevmem ama beni çok eğlendiren bir şiir kitabı okudum. Bana şiiri çok sevdirdi diyebilirim. (Malesef ki bazi şiirler düz yazı gibi bence arada hiç mi kafiyesi hiç mi satırların uyumu olmaz. Haliyle bende şiir sevgisi de kalmaz. Tabi bu benim şahsi fikrim herkesin zevki faklıdır.)
.
2 bölümden oluşan birbirinden anlamlı konulara değinilmiş çok güzel şiirler okudum. Aile bireyleri, sevgili, sosyal medya hatta Corona Virüs bile vardı şiirlerde. Ben sonlarda çok güldüm. Aşk konulu olanlarda bol tebessüm ettim. Aile konularında çok tebessüm ettim. Hanigisini daha çok beğendin dersen ayrım yapamayacağım ama bir kac satır alıntı paylaşmak isterim sizlere.
.
Faydası Yok
Nasılda sevmiştin sen o zalimi
Bir kere sormadın benim halimi
Yok, artık kalbimde aşkının yeri
Senden kalan izleri seneler sildi
Faydası yok şimdi ararsan beni
Bıraktığın yerde bulurum sanma
Görmedi gözlerin candan seveni
Pişmanlık duyupta adımı anma
Ne hakkın var şimdi sitem etmeye
Sığınmışım çoktan başka sevgiye
Boşuna yalvarma dönmem geriye
Senden kalan izleri seneler sildi
”Bir kitap ol deseydin
Tutunamayanlar olurdum
Yine de uzatırdım elimi
En sarhoş anımda dahi
Tut diye”
”Babamın anadili gibisin
Anladığım ama konuşamadığım
Var mı anlatamamanın
Daha acı bir izahı?”
”İsyan etmiyorum haşa/ Lakin yaş kırka dayandı
Sebe-i ziyaretimi/ Anlayamadım bir türlü.
Neyse, şükür ki bitecek / Er ya da geç
Bu yaşamak hastalığı”
”Sen orada yıldızların altındasın, rahatsın
Ben burada gölgene sığınmışım, bedbahtım.” ️Ali Lidar’ ın öykü kitabından sonra okuduğum ilk şiir kitabı.
Yazarın kitabın girişinde belirttiği gibi şiirlerinin bir kısmı Bavul Dergi, Ot Dergi; bazı bloglar ve internet sitelerinde yayınlanmış.
Evinden biriymişsin gibi hissettiriyor öyleydim.
Kafiye/uyak, redif derdi yok.
Kalıbı yok, anlaşılma derdi yok, duygular özgür...
