Ben hayatta en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yerden bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Bilmezdi ki oturduğumuz semti
Geldi mi de gidici - hep, hep acele işi
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlastan bakardım nereye gitti
Öyle öyle ezber ettim gurbeti
Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul'a
Bi helallaşmak ister elbet , degil 'mi oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oynunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu,
En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim
Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Can Yücel Can Yücelopen.spotify.com/track/2LijSPPbT...
Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,
Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.
Bir ısıtır , bir üşütür ,bir ağlatır bir güldürür;
Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin..
Yaşamak sen çok fenasın sen
Sana güzel bakan güneşinde yanıyor
Kötüler bahar serininde keyfi yerinde
Canı burnunda deniz tutanların
Veya gökyüzü düşmesin diye sırt verenlerin
Sarılıyorsun sarılıyorsun da
Hep seni iğneleyenlere, sevmeyenlere…
Ali İhsan Konuklu