Adsız Nehir
Bir nehir geçiyor içimizden,
adı yok, kıyısı yok, haritalarda izi yok.
Yalnızca gecenin en sessiz yerinde
kalbin duyabildiği bir akış.
Gökyüzü bazen taş kesilir,
yıldızlar uzak bir dil konuşur.
Ama karanlık, ışığın yokluğu değil;
henüz söylenmemiş bir şarkısıdır sabahın.
Bir tohum düşün,
toprağın derinlerinde unutulmuş gibi duran.
Kimse görmez içindeki ormanı,
ama o, dallarını geleceğe doğru büyütür.
Zaman da böyledir belki;
kırık aynalardan geçerek
bizi daha geniş bir göğe taşır.
Kaybettiklerimiz bile bazen
yolumuza dönüşen sessiz köprüler kurar.
Ve umut—
bir kuş değildir yalnızca uçan,
bir yıldız değildir yalnızca parlayan.
Umut, görünmeyeni taşıyan gizli rüzgârdır;
kapanmış kapıların ardında
anahtarını kendi yaratan ışık.