sıla
@silacelikoglu
hayatımın bir noktasında, o noktada olduğum için mutlu olduğumu bilerek yaşıyorum
4 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
“Bak Milena, ‘En çok seni seviyorum.’ diyorum,ama gerçek sevgi bu değil. Belki ‘Sen bir bıçaksın,ben de durmadan içimi deşiyorum o bıçakla.’ dersem,gerçek sevgiyi anlatmış olurum.
Ve yazdıklarımın devamı olarak Milena, kalbimde sen varken her şeye katlanabilirim..”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
suskunluğun siyah okyanusundaki cam fanuslu bir dalgıç gibi yaşıyordu insan,kendisini dış dünyaya bağlayan halatın kopmuş olduğunu ve o sessiz derinlikten hiçbir zaman yukarı çekilmeyeceğini anımsayan bir dalgıç gibi hatta. yapacak,duyacak,görecek hiçbir şey yoktu. Her yerde ve sürekli hiçlikle çevriliydi insan. boyuttan ve zamandan tümüyle yoksun boşlukla. bir aşağı bir yukarı yürürdü insan,düşünceleri de onunla birlikte bir aşağı bir yukarı yürüyüp dururdu.
bir insan kendini ne kadar sınırlarsa,öte yandan sonsuza o kadar yakın olur; işte böyle görünüşte dünyadan kopuk yaşayanlar,özel yapıları içinde karınca gibi dünyanın tuhaf ve eşi benzeri olmayan bir maketini kurarlar
ait olduğum dünyanın zemininin ayaklarımın altından aniden çekildiği,bilinmezliğe yuvarlandığım,kendi içimdeki uçuruma düşerken hızın baş döndürücülüğünün yaşamın tümünün sarhoşluğuna karıştığı o gece hissetmiş olduğum o büyülü esrime,o uçurucu heyecan geçip gitti elbette.ama o zamandan beri kendi kanımın sıcaklığını her nefes alışımda hissediyorum ve yaşamdan aldığım hazzın her gün tazelendiğini duyuyorum. farklı hisseden,farklı hissiyâtlere sahip ve farkındalığı güçlenmiş başka bir insan haline geldiğimi biliyorum. daha iyi bir insan olduğum iddia edecek cesaretim yok elbette,ama daha mutlu bir insan olduğumu biliyorum. çünkü o buz gibi donuk hayatım için yeni bir anlam buldum,yaşamın kendisinden başka bir sözcükle açıklayamayacağım bir anlam. ait olduğum kesimin normlarını ve kalıplarını boş bulduğum için artık ne kendimden ne de başkalarından utanıyorum. onur,suç,günah gibi kavramlar bir anda soğuk,metalsi bir tını kazandı. o gece ilk kez öyle büyülenmişçesine hissettiğim o güçten beslenerek yaşıyorum. beni nereye sürüklediğini sorgulamıyorum:belki başkalarının günah diye adlandırdığı bir başka uçuruma,belki de yüceliklere sürükleyecek. bunu bilmiyorum,ama bilmek de istemiyorum. çünkü sadece kendi kaderini bir gizem olarak yaşayabilenlerin gerçek anlamda yaşadığına inanıyorum.
