Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
Reyc:
~Sen bu kalbi hiç sevmedin baba ama bu kalp seni çok yakından tanıyor.
~Sen bu ruhu hiç görmedin anne ama bu ruhun çatlaklarından senin eserinin siyah boyası akıyor.