Papatyalar koydum kalbime,
Bütün kırgınlıklar unulsun diye.
Gözlerini kapattığın o kuytu yerde,
Yeni bir bahar başlasın diye.
Koptuysa fırtına, kırıldıysa dal,
Dedim ki kendime; "Sen çocuk kal."
Solmasın diye içimdeki o masum masal,
Papatyalar koydum kalbime, sessizce.
Ne sitem var artık ne de derin bir sızı,
Sildim geçmişten o karanlık izi.
Toprağa emanet eder gibi gökyüzünü,
Papatyalar koydum kalbime, her bir yüzünü.
Rüzgar sert esse de kokusu kalır,
İnsan en çok kendi kalbinden tanınır.
Bütün dertler elbet bir gün dağılır,
Papatyalar koydum kalbime, umut niyetine...