Dünyanın eseri olarak yaşlı adamların yüzlerine kırışıklıklarla alaycılığın oyulmuş olduğunu gördüm; güzellik beslendiğinden ileri yaşlarda bile yeni ortaya çıkmış gibi duruyordu ve gençlik öylesine hazza eğilimliydi ki insan, demek ki haz var diye düşünüyordu; anlaşılan çayırlar onun için yayılmalı; deniz minik dalgalara doğranıyor; ormanlar gençlik için, gençliğin beklentisi için parlak renkli kuşlarla hışırdıyor. İnsan orada Jimny ve Hal'la, Tom ve Betty'yle karşılaşırdı; orada şakalaşır, sırlarımızı paylaşırdık ve asla kapıda durum ve yılın o zamanı elverdiğince başka bir odada yine buluşmayı ayarlamadan ayrılmazdık. Hayat güzeldir; hayat iyidir. Pazartesiden sonra salı gelir, çarşamba da onu izler.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ah, Bayan Moffat, Bayan Moffat, diyorum, gel de ne var ne yoksa süpür. Elimden kaydı her şey.
(…) dışarıda utanması olmayan bir kedi gözüme ilişiyor, ışıkta boğulmamış, ipeğin tuzağına düşmemiş, duralayıp, gerinip yine yoluna devam etmekte özgür. Bireysel yaşamın her ayrıntısından nefret ediyorum. Ne var ki dinlenmek için burada çakılıp kalmışım. Üstümde sınırsız bir baskı var. Asırların ağırlığını yerinden oynatmadan hareket edemiyorum. Milyonlarca ok içime işliyor. Küçümseme ve alay konusu olma içime işliyor. Fırtınanın göğsümü dövmesine ve dolunun neşeyle soluğumu tıkamasına katlanabilecek olan ben burada iğnelenmişim ve korunmasızım.