Ruhum senden ibaret atıyor nabzımda
Gölgemin boynu bükük duruyor karşımda
Hangi mevsim ki sende kalmış
Hangi mısraki seni yazmış benden habersiz
Yokluğun saatimde çınlıyor
Ruhumda gecenin sesizliği sana sığınıyor
Vurdum en dibine yalnızlığın
Korkuyorum yokluğunu hissetmekten
Korkuyorum bu umarsızca geçen senelerden
Nerede bıraktım seni bilmiyorum
Her okuduğum şiirde seni arıyor ellerim
Sana koşmak istiyor ayaklarım
Seni buluyor bir gece karanlığında
Gözlerim seni buluyor…
Hep mi hüzün rastlar odama
Nerden çıkar ki karşıma bu hüzünlü şarkılar bilmem
Ya bir gün ölürsem sensiz
Garip bir son bu acıyor yüreğim
Her gece ölüyor bir kalp sensiz düşen zamanın girdabında
Bir gün gelir de bulamazsan beni
Sor kendine sor ki ayrılık şiirlerine
Belki tanır beni tüm hüzünlü şarkılar
Tüm yarım kalan sevdalar
İçimde kalan bir şeyler yokluğuna
Sarılır da bulur seni inan bana
Bir de yokluğunun adı var
çaresizliğin ellerinde
Tutup almaya gücü yetmeyen bir zaman
Bir haykırış dillerimde
Bu günün son saatleri son zamanın donukluğu içinde yolunu kaybeden
Bir aşığın mecalsiz nefesi zamanın
Tınısında
Bir de yokluğun adı var işte