M.
@simeranyalitalebe
Çok geçmeyecek aradan
Şöyle diyeceğim:
Bulutlar açmadı
Mavi gök orda mı?
Kaf Dağı
31 Ocak
116 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir şey söyleyeceğim: Dün kütüphaneden kitap alırken Çehov'un bir kitabını alıyordum, Bozkır'ı. Onu alırken oradaki adam Kara Keşiş'i önerdi bana, çok güzel dedi ve biraz da kitaptan bahsetti. Ben de merak ettim, arkasını da okudum. Sonra aldım. Bugün geldim, Kara Keşiş'i okudum. Belki Çehov hakkında bir şey söylemek benim üstüme vazife değil ama sanki çok kısa kesilmiş bir metin gibi geldi bana. Yani Korvin’in uzun buhranlarına ve Keşiş ile olan konuşmalarına daha fazla tanık olmamız gerekiyormuş gibi. Bana yarım kalmışlık hissi verdi. Belki de o tam olarak böyle bir anlatıcı ama bu tarzı bana hitap etmedi pek.
Reklam
Kitap “Cumartesi Yalnızlığı”ve “Kitaplara Girmemiş Hikâyeler” adlı iki bölümden oluşuyor. Ben daha çok ikinci bölümdeki hikâyeleri sevdim.
Bilimsel merak, tek başına kötü değildir. Ancak etik sınırlar aşıldığında bu merak, Tanrı’ya meydan okuyan bir kibire dönüşür ve oradan geri dönüş olmaz. Geride kalan yalnızca vahşet, yıkım ve ölümdür. Çünkü insanı insan yapan şey yalnızca akıl ya da biçim değil, ondan çok daha derin bir özdür.
Eksik kalmış bir hayatın, eksildiği yerden sökülüp yok olmak yerine, sevdiklerinin desteğiyle yeniden şekillenerek devam etmesi; bir kadının kendine tutunup, bağımsız ve gölgesiz bir yol çizerek çiçeklenmesinin öyküsü.
Bu türde bir kitap okuduğumun bilincinde olarak ilk okuduğum distopya "Cesur Yeni Dünya"ydı. (Lise yıllarıma tekabül ediyor.) O zamanlar distopyalar bana oldukça uzak ama ileride yaşanması muhtemel, asla yaşamak istemeyeceğim ürkünç bir evren olarak görünüyordu. Şimdiyse yaşadığımız dünya herhangi bir distopyaya oldukça yakın, yaşanması muhtemeli geride bırakmış handiyse yaşadığımız bir dünya izlenimi veriyor. 1984'ü bizim için bir "ütopya"ya dönüştürecek kadar vahim bir geleceğin bizi beklediğinden oldukça eminim.
Reklam