lena, geçmiş hayatının, geçmiş hayallerinin, kendisi hakkındaki düşüncelerinin yasını tamamladı. ait olduğu yeri bulmuştu, artık aramasına gerek kalmamıştı. havanın, ağaçların, renklerin, kokuların, denizin üzerinden doğan güneşin ona ait olduğunu biliyordu.
“Hayat çoğu zaman adım adım ilerliyormuşsun gibi kuralcı ve sıradan gelebilirdi: Başarılı olmalısın.Mükemmel eşini bulmalısın.Listendeki tüm kutucukları işaretlemelisin. Ben de öyle yaptım, en azından denedim ama bu yolda kendimi kaybettim.Bitiş çizgisine o kadar odaklanmıştım ki yol boyunca denk gelen tüm o güzel anları görmeyi ihmal ettim.”