Bugün tükettiğimiz şey nesneler veya olaylar değil, onları deneyimleyişimizdir. Arabalarımızı terk etmeye asla gerek duymayışımız gibi, kafataslarımızı terk etmeye de hiç ihtiyaç duymayız. Deneyim halihazırda oradadır, bir pizza
gibi kullanıma hazırdır, bir kaya parçası gibi nesneldir ve her birimizin ihtiyacı olan şey onu almaktır. Sanki deneyim
havada asılı gibidir, bir insan öznesinin gelip onu almasını
bekliyordur. (...) Önemli olan bir yerin kendisi değil, onu tüketme eylemidir. Bir deneyimi bir tişört seçer gibi
alırız. (...) Şimdiki zamanı gelecek bitmiş zaman kipinde deneyimleriz. (...) Bir zamanlar bütün zengin özgüllüğü içinde ticari bir mal olmaya direnmenin bir yolu olan deneyim, şimdi onun bir başka çeşididir yalnızca. Olağanüstü değere sahip bir olay anlamına gelebilecek bir sözcük, en sonunda bir ölü düzeltecine dönüşür.
“Şiir figüratif dilin evi olduğuna göre, bir kez daha retorik olarak görülüyordu; ancak antik dönemdeki kamusal ifade anlamındaki retorik değil, Nietzsche'ci güvenilmez konuşma anlamındaki retorikti bu. Söz konusu teoriye göre, şiirde hakikat ve anlamın kuyusu, ifade ettikleri vasıtanın metaforik doğası tarafından ölümcül biçimde kazılmaktaydı.”
Acı hakkında yanılmazlardı hiç,
Eski Ustalar: onun insani konumunu,
Nasıl da başka biri yemek yerken veya bir pencereyi açarken veya yalnızca
aptal aptal yürürken gerçekleştiğini;
ihtiyarlar hürmetkar, tutkulu bir biçimde
Mucizevi doğumu beklerken, bunun olmasını
Özellikle istemeyen, koruluğun kenarındaki gölde paten kayan
çocukların her zaman olduğunu
Nasıl da iyi anlamışlardı:
Asla unutmamışlardı
En berbat şehitliğin dahi doğal akışını sürdürmesi gerektiğini
Bir biçimde bir köşede, düzensiz bir yerde
Köpeklerin köpekçe hayatlarına devam ettikleri ve işkencecinin
atının
Masum kıçını bir ağaca sürterek kaşıdığı.