Sinan asaf

Sinan asaf
@sinan_asaf
Döviz ,kıymetli madenler ,demir çelik...
İzzet baysal üniversitesi işletme
İstanbul
İstanbul
43 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
ŞEMS DERKİ...
Kalp midir insana sev diyen yoksa yalnızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek; bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı?
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Ama biz şu karşıdaki surlar gibiyiz. Hırpalanmış, dövülmüş, pek bakılacak hali kalmamış fakat hâlâ ayakta...

Sinan asaf

, bir kitap okudu
Puan vermedi·355 syf.·
5 günde okudu
·
2020 17. kitabı
Harper Lee
8.3/10 · 88,8bin okunma
Saat onikiyi beş geçiyordu
Zaman, can çekişirken, Akrep yelkovan, arasında; Bir adım öteye gidemezken geceden, Ay, ışığını çekerken sinesine, Yıldızlar çekilirken kuytu karanlıklara, Hüzün, bakır bir çaydanlıkta demleniyordu, Ve ben, son sigaramdaki dumanları da hapsediyordum içime, Saat on ikiyi beş geçiyordu. Ekmek bıçağında dilimleniyordu ömrüm; Masum, yalınayak çocukluğum; Umudun kıyısından geçmeyen gençliğim, Ulu orta seriliyordu, harami sofrasına, Düş bahçelerim yağmalanıyordu, Herkes payına düşeni alıp giderken. Bütün kimsesizliğimle, Bütün çaresizliğimle, Bütün çıplaklığımla, kalıyordum karanlığın koynunda; Üşüyordum, Tepeden tırnağa buz kesiyordu yalnızlık. Saat on ikiyi beş geçiyordu. Dişlerimle, şafağı sökmek isterken karanlığın göğsünden; Gün ağarıyordu saçlarıma, Tel tel, Raylarımdan çıkıyordum, Vagonlarım kopuyordu bir biri ardına, Savruluyordum, Bir cinayete kurban gidiyordum, Kaza süsü verilmiş,
Şiir
Çoğunluğa bağlı olmayan tek şey insanın vicdanıdır...