Aklımı oynatmak pahasına, kendime defalarca telkinde bulundum, insan bir kez olsun, bir an olsun aptalca davransa ne olur sanki diye. Ama fazlasıyla belirsiz bir sözcük olan vicdan denen şeyden kaçamıyorsunuz.
Sorarlarsa, “Ne iş yaptın bu dünyada? diye, rahatça verebilirim yanıtını:”Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyarın arasına doğdum ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından...”
-En sevdiği kitap alıntısı. Yolun açık olsun. Sevdecan için veda vakti...
Sevgi, kutsal ve sadık sevgi her şeye kadir değil midir? Ah, evet!
Bu mezarda ne denli tutkulu, günahkâr, isyankâr bir yürek yatıyor olursa olsun, üzerinde yetişen çiçekler gene de masum gözleriyle uysal, sakin bakar bize: Yalnızca ebedi huzurdan, doğanın “kayıtsız”, büyük huzurundan değil, ölümsüz barıştan, sonsuz yaşamdan da söz ederler...