Sözünde durmak, sözü hiç unutmamak erdemli insanların tavrıydı ve unutulmayan söz, elbette sahibini devamlı hatırda tutar, ona karşı sevgiyi çoğaltırdı.
Mecnun dağda tuzağa ayağını kaptırmış bir ceylan görünce onun gözlerini Leyla'nın gözlerine benzetmiş, sırf bu yüzden avcıyı bekleyip diyetini ödeyerek ceylanı serbest bırakmıştı. ''Niçin böyle yaptın?'' dediklerinde ise ''Leyla'ya benzeyen birine zulüm yaraşık değildir!'' cevabını vermişti. Mecnun o vakit henüz Leyla'nın aşkının başlangıcında olduğu için böyle davranmıştı. Çünkü sevgi kemale erince seven mükemmelliğin yalnızca sevgilide olduğunu fark eder ve artık ona benzer bir şey bulamaz.