Sinem
@sinemtts
Can’ım kitaplarım
open.spotify.com/user/212bdvutdq...
29 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Gerçek yüzünü saklayan dünyanın aynasında kimse kendini net göremez.
Reklam
Akıl, bir kılıç gibidir; kestiği kadar yön verir.
Bir Kitabevinin Sessizliğinde Kendimle Karşılaştım
Hyunam-Dong Kitabevi Hyunam-dong Kitabevini okurken bir romanın içinde ilerlediğimi değil, yavaş yavaş durduğumu fark ettim. Bu kitap aceleyle bitirilecek bir metin değil; insanı kendine doğru yavaşlatan, sayfalar arasında değil de düşünceler arasında dolaştıran bir anlatı. Her bölümde bir şey eksiliyor: gürültü, beklenti, açıklama ihtiyacı. Geriye yalnızca çıplak bir “ben” kalıyor.
Roman, yalnızlığı dramatik bir yaraya dönüştürmüyor. Aksine onu sakin, neredeyse doğal bir hâl gibi ele alıyor. İnsan burada bir “ada”: tek başına, rüzgâra açık, çevresi suyla çevrili. Ama bu ada fikri yalıtılmışlıktan çok, sınırları olan bir varoluşu anlatıyor. Kimseye ait olmadan da ayakta durabilmenin mümkün olduğunu fısıldıyor. Bu fısıltı, günümüzün sürekli bağlanmayı kutsayan sesleri arasında şaşırtıcı derecede güçlü.
Terk edenlerin hikâyesi, beni en çok durduran yer oldu. Çünkü roman, terk etmeyi savunmuyor; onu anlıyor. Terk etmek burada bir ihanet değil, bir iç dürüstlük meselesi. “Seni anlayamıyorum” diyen seslerin arasında, kişinin kendi sesini kaybetmemesi kolay değil. Kitap tam da bu noktada bir omuz gibi duruyor: Yumuşak ama kararlı. Herkesin hayatını sürdürme biçiminin başkalarının onayına bağlı olmadığını hatırlatıyor.
Ahenk ve ahenksizlik üzerine söylenenler, romanın kalbine işlenmiş bir metafor gibi. Hayatın her zaman uyumlu olması gerekmediği fikri, bir teselli cümlesi değil; bir özgürlük alanı açıyor. Önce rahatsız eden, sonra anlam kazanan notalar… Belki de yaşamak tam olarak bu: uyumsuzluğu hemen düzeltmeye çalışmamak.
Aile, iş, üretkenlik… Roman bu kavramlara yüksek sesle saldırmıyor. Onları masaya koyup sessizce izliyor. Çalışmanın kutsallaştırıldığı, hayatın değerinin faydayla ölçüldüğü bir dünyada, bu sessizlik neredeyse politik. “Herkes neden sürekli dayanmak zorunda?”Alıntı
Puan vermedi·288 syf.·
2025 3. kitabı
Hyunam-Dong Kitabevi Hyunam-dong Kitabevini okurken bir romanın içinde ilerlediğimi değil, yavaş yavaş durduğumu fark ettim. Bu kitap aceleyle bitirilecek bir metin değil; insanı kendine doğru yavaşlatan, sayfalar arasında değil de düşünceler arasında dolaştıran bir anlatı. Her bölümde bir şey eksiliyor: gürültü, beklenti, açıklama ihtiyacı. Geriye yalnızca çıplak bir “ben” kalıyor.
Roman, yalnızlığı dramatik bir yaraya dönüştürmüyor. Aksine onu sakin, neredeyse doğal bir hâl gibi ele alıyor. İnsan burada bir “ada”: tek başına, rüzgâra açık, çevresi suyla çevrili. Ama bu ada fikri yalıtılmışlıktan çok, sınırları olan bir varoluşu anlatıyor. Kimseye ait olmadan da ayakta durabilmenin mümkün olduğunu fısıldıyor. Bu fısıltı, günümüzün sürekli bağlanmayı kutsayan sesleri arasında şaşırtıcı derecede güçlü.
Terk edenlerin hikâyesi, beni en çok durduran yer oldu. Çünkü roman, terk etmeyi savunmuyor; onu anlıyor. Terk etmek burada bir ihanet değil, bir iç dürüstlük meselesi. “Seni anlayamıyorum” diyen seslerin arasında, kişinin kendi sesini kaybetmemesi kolay değil. Kitap tam da bu noktada bir omuz gibi duruyor: Yumuşak ama kararlı. Herkesin hayatını sürdürme biçiminin başkalarının onayına bağlı olmadığını hatırlatıyor.
Ahenk ve ahenksizlik üzerine söylenenler, romanın kalbine işlenmiş bir metafor gibi. Hayatın her zaman uyumlu olması gerekmediği fikri, bir teselli cümlesi değil; bir özgürlük alanı açıyor. Önce rahatsız eden, sonra anlam kazanan notalar… Belki de yaşamak tam olarak bu: uyumsuzluğu hemen düzeltmeye çalışmamak.
Aile, iş, üretkenlik… Roman bu kavramlara yüksek sesle saldırmıyor. Onları masaya koyup sessizce izliyor. Çalışmanın kutsallaştırıldığı, hayatın değerinin faydayla ölçüldüğü bir dünyada, bu sessizlik neredeyse politik. “Herkes neden sürekli dayanmak zorunda?”Puan vermedi·140 syf.·
2025 2. kitabı
Zülfü Livaneli'nin "Balıkçı ve Oğlu" romanını okuduğumda, beni en çok etkileyen şey, yazarın mülteci sorununu ve insanlık dramını bu kadar sade ve etkileyici bir dille anlatması oldu. Roman, Ege'nin sakin atmosferinde geçen bir hikaye gibi görünse de, aslında günümüz dünyasının en önemli sorunlarından birine ışık tutuyor.
Mustafa ve Mesude'nin oğullarını kaybettikten sonra yaşadıkları derin acıyı ve ardından mülteci bir bebek olan Samir'e sahip çıkmalarını okurken, hem duygulandım hem de düşündüm. Onların yaşadığı acı, benim de içimde bir sızı oluşturdu. Ancak Samir'in gelişiyle birlikte, umudun ve dayanışmanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım.
Livaneli'nin karakterleri ve olayları anlatış biçimi, beni romanın içine çekti. Sanki ben de o balıkçı kasabasında yaşıyor, Mustafa ve Mesude'nin yaşadıklarına tanık oluyordum. Özellikle Ege'nin doğal güzelliklerinin ve denizin betimlenmesi, romanın atmosferini daha da zenginleştirdi.
"Balıkçı ve Oğlu", sadece bir hikaye anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda okuyucuyu düşündüren ve sorgulatan bir roman. Mülteci sorunu, insanlık, umut ve dayanışma gibi temaları ele alarak, beni derinden etkiledi. Bu romanı okuduktan sonra, dünyaya ve insanlara bakış açım biraz daha değişti diyebilirim.
