Aşkın da bir sınırı var mı?
Sabahattin Ali’nin Değirmen adlı öyküsünü okurken en çok dikkatimi çeken şey, sevginin insanı hem yücelten hem de tüketen yönünün çok güçlü bir şekilde anlatılması oldu. Hikâyede fiziksel bir eksiklik, sevmenin önünde engel gibi görünse de aslında asıl engelin insanların kendi zihinlerinde oluşturduğu sınırlar olduğunu görüyoruz.
Atmaca’nın sevdiği kadın için yaptığı fedakârlık ilk bakışta romantik bir davranış gibi görünse de bana göre hikâye sadece aşkı değil, aşk uğruna insanın kendinden vazgeçmesini de sorguluyor. Sevdiği kişinin eksikliğini paylaşmak istemesi, sevgiyi sahip olmaktan çok birlikte acı çekebilmek olarak gördüğünü düşündürüyor.
Sabahattin Ali’nin dili oldukça sade olmasına rağmen duyguları okuyucuya yoğun şekilde geçiriyor. Özellikle değirmenin dönen taşları, hikâyedeki kaçınılmaz sona eşlik eden güçlü bir sembol gibi duruyor. Okurken karakterlerin yaşadığı çaresizliği ve iç çatışmayı hissetmemek zor.
Bu öykü bana gerçek sevginin yalnızca mutlu anları paylaşmak olmadığını, bazen insanı mantığın sınırlarını zorlayacak noktalara da götürebileceğini düşündürdü. Ancak hikâyenin sonunda insan, sevginin fedakârlıkla beslenmesi gerektiğini kabul etse bile, kendini tamamen yok edecek kadar ileri gitmenin ne kadar doğru olduğunu da sorgulamadan edemiyor.
Kısacası Değirmen, kısa olmasına rağmen uzun süre etkisi devam eden, sevgi, fedakârlık ve insan ruhunun derinlikleri üzerine düşündüren güçlü bir öykü.
Kim deli? Deli kim?
Gaslight Etkisi, okurken sık sık kendi hayatıma dönüp bakmama neden olan kitaplardan biri oldu. Çünkü kitap sadece psikolojik manipülasyonu anlatmıyor; insanın kendi algısından ve yaşadıklarından şüphe eder hâle nasıl getirilebildiğini gösteriyor.
Kitabı okurken fark ettiğim şeylerden biri, manipülasyonun her zaman kötü niyetle yapılmadığı oldu. Hayatımda sevdiğim ve değer verdiğim insanların da zaman zaman beni manipüle ettiğini gördüm. Üstelik çoğunu bilinçli yaptıklarını düşünmüyorum. Daha da önemlisi, istemeden benim de bazı insanları manipüle etmiş olabileceğimi fark ettim.
Bu yüzden kitap benim için sadece başkalarını tanımaya değil, kendimi sorgulamaya da yardımcı oldu. Daha önce fark etmediğim bazı davranışları görmemi sağladı. Hiç beklemediğim insanların beni manipüle ettiği noktaları fark ettim. Vazgeçebileceğim insanlardan vazgeçtim, vazgeçemeyeceklerimin ise beni eskisi kadar yönlendirmesine izin vermemeye başladım.
Yazım dili oldukça akıcı ve anlaşılır. Psikolojiye ilgi duyan herkesin okuyabileceği bir kitap. Benim için en değerli yanı ise yalnızca manipülasyonu anlatması değil, insanın kendi gerçekliğine güvenmesinin ne kadar önemli olduğunu hatırlatması oldu.
Öfke çoğu zaman kötü bir duygu olarak anlatılır. Bize öfkelenmememiz, sakin kalmamız, alttan almamız öğretilir. Bu yüzden kitabı okumaya başlamadan önce öfkenin nasıl kontrol edileceğine dair klasik bir kişisel gelişim kitabı bekliyordum. Fakat Öfke Dansı beklentimin çok ötesine geçti.
Harriet Lerner, öfkeyi bastırılması gereken bir düşman olarak değil, dinlenmesi gereken bir haberci olarak ele alıyor. Kitabın en etkileyici yanı da buydu. Çünkü çoğu zaman öfkenin altında kırgınlık, değersizlik hissi, anlaşılmama, yalnızlık veya tükenmişlik olduğunu fark ettiriyor. Öfkenin kendisinden çok, bize anlatmaya çalıştığı şeyi anlamaya davet ediyor.
Kitap boyunca en çok üzerinde durulan konulardan biri ilişkilerdeki tekrar eden kalıplar. Yazar buna “dans” diyor. Bir taraf sürekli fedakârlık yaparken diğer taraf almaya alışıyor; biri susarken diğeri konuşuyor; biri alttan aldıkça diğeri sınırları zorlayabiliyor. Zamanla bu roller normalleşiyor ve bir gün biriken duygular öfke olarak ortaya çıkıyor. İşte kitap, yalnızca öfkenin patladığı anla değil, onu oluşturan ilişki dinamikleriyle ilgileniyor.
Okurken en çok altını çizdiğim düşünce şuydu: İnsanlar değişsin diye uğraşırken çoğu zaman kendimizi unutuyoruz. Oysa gerçek değişim, başkalarını kontrol etmeye çalışmakla değil, kendi tutumlarımızı fark etmekle başlıyor. Bu fikir ilk başta rahatsız edici gelebilir çünkü sorumluluğu başkalarından alıp bize veriyor. Ancak aynı zamanda özgürleştirici bir tarafı da var.
Kitap özellikle kadınların hayatına dokunuyor. Sürekli anlayışlı olmaya çalışan, herkesi memnun etmeye uğraşan, kendi ihtiyaçlarını erteleyen kadınların zamanla nasıl görünmez bir öfke biriktirdiğini çok iyi anlatıyor. Bu nedenle birçok bölümde kendimden ve çevremdeki insanlardan izler buldum.
Elbette kitap kusursuz
Roman, modern insanın görünmez, absürt ve acımasız sistemler karşısındaki mutlak çaresizliğini ve yalnızlığını işleyen çarpıcı bir varoluşçu başyapıttır. Bir sabah nedenini ve suçunu hiç öğrenemeden tutuklanan banka memuru Josef K.'nın öyküsü, bireyi her yönden kuşatan, mantıktan uzak bürokratik mekanizmaların ve otoritenin yıkıcı gücünü sembolize ediyor.
Kesinlikle okunması gereken bir kitap olarak nitelendiremeyeceğim zira bitirene kadar çok zorlandım. Uzun zaman önce başladım ve bu kitabı bitiremediğim için yeni kitap da okuyamadım. Nasıl bu kadar popüler olduğunu da anlamadım..
Puan vermedi
Bu kitap sadece görme engelli bir çocuğun hikâyesini anlatmıyor; aslında hepimizin hayatında tuttuğu görünmez ipleri sorgulatıyor. Furkan'ın dünyayı gözleriyle değil, kalbiyle tanıması etkileyici. Özellikle empati duygusunu geliştiren, umut veren ve okura "engel" kavramını yeniden düşündüren sıcak bir hikâye.
İpi Sıkı Tut, okurken bana bazen insanın en büyük engelinin fiziksel şartlar değil, başkalarının ve kendi zihninin koyduğu sınırlar olduğunu düşündürdü. Furkan'ın yaşadığı zorluklar karşısındaki kararlılığı, hikâyeyi sıradan bir başarı öyküsünün ötesine taşıyor. Kitap boyunca onun korkularına, hayal kırıklıklarına ve küçük zaferlerine tanık olurken kendimi sık sık "Ben olsaydım ne yapardım?" diye sorguladım.
En çok hoşuma giden tarafı, okuyucuya ders vermeye çalışmadan empati kurdurabilmesi oldu. Furkan'a acımak yerine ona hayranlık duyuyorsunuz. Hikâye ilerledikçe, insanın hayat yolunda bazen sadece biraz cesarete ve kendisine inanan birkaç kişiye ihtiyaç duyduğunu hissediyorsunuz.
Belki dili çok edebî veya karmaşık değil; ancak samimiyetiyle etkileyen, umut duygusunu canlı tutan ve kitabı kapattıktan sonra da zihinde iz bırakan bir eser. Bana göre asıl mesajı, hayatta ne olursa olsun kendi ipimizi bırakmamamız gerektiği.
Çocuklar için yazılmış olsa da yetişkinlerin de kendilerine pay çıkarabileceği türden bir eser. Eğer insan psikolojisini ve karakterlerin iç dünyasını anlatan kitapları seviyorsan, bu hikâyenin duygusal tarafı sana dokunabilir.
Ne Diyebilirim Ki Mükemmel Eşleşesiniz :DEdebiyat
Eve, erkek arkadaşının kendisini aniden terk etmesini tam olarak eşyalarını kapıda gördüğünde öğrenir.
Berbat bir pazartesi günü yaşadığını düşünürken eşyalarını arabaya taşıyordur.
Tam bu sırada ilk aşkı ve aynı zamanda abisinin arkadaşı olan Cole ile çarpışır.
Eve'in babasıyla beraber Hokey takımında koçluk yapmak için kasabaya dönen Cole eskisinden daha yakışıklıdır.
Yalnızlığa teslim olmak istemeyen ve flört uygulamalarında vakit geçiren Eve bir kaç kez Cole ile eşleşir bu durum ikisinin aklını fazlasıyla karıştırmaya başlar.
Aralarında ciddi bir ilişki olmadan herkesten gizli şekilde sadece takılmaya karar verirler. Ancak koydukları sınırlar bulanıklaşmaya başlar
Küçük kasaba atmosferinde geçen bu hikaye kalp kırıklıklarını, gerçekleştirilmek istenen hayalleri, aranan güveni ve inancı sıcak samimi bir dille okuyucuya aktarıyor.
Eve'in yaşadığı özgüven sorunları, benlik arayışı, üzerine uğraştığı dehb sorunları karaktere yoğunluk katmış.
Cole'un dingin ve kendinden emin karakterinin Eve'e yaklaşım biçimi sadece tutkulu değil duygusal bir okuma tatmini sağlıyor.
Bu tarz kitapları seviyorsanız şans verebilirsiniz.