Feci bir sondan daha fecidir sonlanamadan gözden kaybolmuş, yarım hikayeler. Birini kaybetmemiş, aramamış, dönüp dönmeyeceğini bilemeden umarsızca beklememişler, bu ıstırabın ne demek olduğunu bilemezler.
Şimdi dönüp baktığımda hayatımın uzunca bir bölümünü bekleyerek geçirdiğimi görüyorum. Bekleyerek ve arayarak... Oysa her ikisi de kalbimi sıkıştırır, nefesimi daraltır.
Öte yandan aslında hep tuhaf bir bekleme ve arama hali içinde geçirdim yaşantımı. Aradığım belli bir şey yoktu, ama bulabilmek için çok uzun yollar dolaşmam gerekti. Sanki bir gün bir yerde aniden yaşamaya, gerçekten yaşamaya başlayacaktım.