Bu dünyada hiçbir şey kendi yerini bulmuş değildir, başta bizzat dünya olmak üzere...öyleyse insan adaletsizliğini seyrederken hiç şaşırmamak gerekir. Toplumun düzenini reddetmek de kabul etmek de aynı şekilde abestir.
İnsan ortaya çıkar çıkmaz, çiçeklerde ortaya çıktı, bana kalırsa, çiçekler insandan çok daha önce vardı, ve insanın gelişiyle hala içinden çıkamadıkları bir şaşkınlığa gömüldüler...
İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor. Kendisi sevilmeye layık gömediği için, sevilmek ten korkuyor. Sorumluluk getireceği için, düşünmekten korkuyor. Eleştirmekten korktuğu için, duygularını ifade etmekten korkuyor. Gençliğin kıymetini bilmediği için, yaşlanmaktan korkuyor. Ve aslında yaşamayı bilmediği için, ölmekten korkuyor...