İnsan bazı durumlar karşısında nasıl bir tavır takınması gerektiğini kolay kolay kestiremiyor. Kesin mi davranmalı? Otoriter bir tavırla mı konuşmalı? Yoksa sert sert bağırmalı mı? Veya anlayış mı göstermeli? Karşısındakini dikkatle dinleyerek olmayacağını bilmesine rağmen ona yine de ümit mi vermeli? Evet gerçekten güç bir durum bu.
O geceden arkadaşlarımın hiçbirine söz etmedim; içimin bir zamanlar ne kadar ölü olduğunu asla bilmediler, şimdi nasıl çiçek açtığımı da asla anlamayacaklar.
Benim böyle bir heyecana kapılmam, bu ateşi hissetmem, hararetimin bu kadar yükselmesi, elimde olmadan sesimin değişmesi için ne olması gerekirdi acaba?