Şükriye Aydın
@skryaydn
7 Haziran
21 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Kimin hangi tutkusu?
Eee ben şimdi ne okudum? Bu sadece derin bir içsel monolog mu, yoksa çoklu kişilik bozukluğu olan bir adamın kendi kafasında uydurduğu karakterlerle yaptığı konuşmalar mı?
Minik bir Google araştırması yaptım; meğer kitabın ruhunda Italo Calvino ve onun Görünmez Kentler eseri yatıyormuş. Bu durum, bazı noktaları eksik anlamlandırmama neden oldu.
Bence bu kitap, bir miktar edebiyat ve sinema backgroundu olmadan okunursa bazı noktalarda anlam ifade etmeyecek bir eser. Sırf anlamlandırabilmek için bazı sayfaları iki, hatta üç kere okumak zorunda kaldım. Kelimenin tam anlamıyla zihin oyunlarıyla dolu bir metin. Kafa yoran ama aynı zamanda akıp giden , kendine özgü bir eser.
Reklam
"Deve Gözü"
Aytmatov’u ilk defa okuyorum. 55 sayfalık bir kitap olmasına rağmen beni bu kadar içine çekmesi ve beklemediğim bir anda bitmesi garip hissettirdi. Aslında hikayenin devamını çok merak ediyorum; Çoban kız, Kemal ve diğerleri sonrasında neler yaptı...
Sanırım Aytmatov hikayenin sonunu getirmek yerine işi bizim hayal gücümüze bırakmayı seçmiş.
Eser, doğru bilginin doğru yer ve zamanda, ehil ellerce kullanılmadığı takdirde bir mucize yaratmak yerine her şeyi yerle bir eden bir felakete dönüşebileceğini gösteriyor.
Hissetmek mi , Bilmek mi ?
Martin Eden’i az önce bitirdim ve içimdeki fırtınayı kelimelere dökmek istiyorum.(Spoiler içerir). Kitap bittiğinden beri zihnimde tek bir soru dönüyor: Yaşarken asıl önemli olan hissetmek değil midir? Eğer hissetmiyorsak, sadece nefes alan bir canlıdan ne farkımız kalır ki?
Martin, benim için inanılmaz ilgi çekici bir karakterdi. Onun o muazzam azmi, kendi kendisinin öğretmeni olması ve tırnaklarıyla kazıyarak bir yerlere gelmesi beni çok etkiledi. Arkadaşları ona çok şey kattı belki ama Martin, asıl Martin olmayı tek başına başardı.
Öte yandan Ruth, başlarda benim de gözümde büyüttüğüm bir simgeydi. Fakat Martin geliştikçe fark ettim ki, aslında Ruth çok basit ve sıradan bir insanmış. Martin devleşirken, Ruth o küçük kalıplarının içinde kalmış.
Beni asıl içine çeken şey ise Martin’in o "eski" hayatıydı. O hayatta her şey daha gerçek, daha yaşanılır ve daha hissedilirdi. Martin sanki bilgiyi kazandıkça hayatın o saf tadını kaybetti. En çok da şuna üzüldüm: Neden kimse onu hayata döndüremedi? Neden tam o boşluğa düştüğünde biri elini sımsıkı tutup ona değerli olduğunu, sadece var olduğu için sevildiğini hissettirmedi?
Martin Eden bana çok şey öğretti, ufkumu açtı ama sonunun böyle bitmesini asla istemezdim. Kalbimde buruk bir tat, zihnimde ise Martin'in o yalnızlığı kaldı.
Ahmet Rasim - Falaka
Bu kitabı hatırladıkça, okuduğum sayfaları düşündükçe içimde ince bir sızı oluşacak. Ahmet Rasim, hem yaşadıklarını hem de duyduklarını öyle güzel anlatmış ki, okurken kendimi o dönemin sokaklarında olup bitenleri sessizce ve yüreğimden hiç gitmeyen bir korkuyla izlerken buldum.
Özellikle kitabın sonlarına doğru beni daha çok içine aldı; belki de yaşadıklarının derinliği beni kendine çekti. Sade ve anlaşılır bir dili vardı.
Farklı bir dönemin atmosferini solumak isteyenlere tavsiye ederim.
Reklam