Lao Tzu şöyle der: "Sen bir sandalyede otururken senin için yararlı görünen tek şey oturduğun sandalye gibi gelir. Sanki geri kalan hiçbir şeye ihtiyacın yoktur, oturman için üzerinde bulunduğun sandalye yeterlidir. Öyleyse sandalyenin çevresindeki tüm "faydasızlar"ı alsak ne olur? Üzerinde oturduğun sandalye ve sen sonsuz bir hiçliğin ortasında kalakalır, her ikiniz de biraz önce sahip olduğunuz ve fark etmediğiniz tüm faydaları kaybedersiniz."
Şimdi gözünün gördüğü her şeye tekrar bak, yeni bir gözle.
Dikkat ettikçe gördüm benim gibi ne çok insan olduğunu. Herkesin bir aferin için nelerin peşinden koştuğunu, olmadığı her bir insanın kılığına tek tek girip, ayağını hiç olmayacak pabuçlara tek tek sokup çıkardığını.
Kendini yaraladığını ve sıkıştırdığını, nefesini rendelediğini ve ruhunun sıktığını.