İnsan olmak vicdan ister, senin için yaptıklarımı ileride bana geri ödemen için söylemiyorum bunu sana, senden tek istediğim ileride beni görmeye gelmen.
Önümdeki mangalın ateşinden, geriye bir üfleyişte uçup gidecek bir avuç kül kalmıştı. Hissettim ki benim düşüncelerim de dayanıksız bir avuç kor gibidir, kül olmuştur, bir üflemeye bakar.
Tenim, vücudumun her zerresi, hükümleri altına almışlardı beni; yüksek sesle zafer şarkıları söylüyorlardı. Ben mahkûm ve biçare, bu uçsuz bucaksız denizde, uysal itaatli, kendimi dalgaların keyfine bırakmıştım. Bir yasemin ıtrı yayan saçları, yüzüme yapışmıştı; gövdelerimizin derinlerinden acının ve sevincin feryatları dışarı vuruyordu.