Kalemin insanın derdini anlatamadığı anlar olur ya hani, bugünlerde öyleyim ne yapsam derdimi anlatamayacakmış gibi hissediyorum. Varlığımı sorgulamaktan mı yoruldum ya da hiç olmadım mı ben, bilemeyecek kadar karmaşık içim… Sözler dilimden dökülmeyi unutmuş gibi sanki yüreğimde öyle başı boş savrulmak, beni bin bir düşünceye gark etmek mutlu ediyor onları, hiç dışarı çıkma sevdaları yok gibi… Oysa eskiden her his her düşünce öyle bir sevdayla çıkmak isterdi ki yüreğimden, yaratıkları heyecandan dilim dolanırdı anlatırken. Sesimde vücut bulurken düşüncelerim öyle mutluydularki hele ki kelime olup yazıya döküldüklerinde o takındıkları mağrur ifade o harflere yansıyan mutluluklarını tarif edecek bir kelime yok haznemde… Sonra ne mi? diyorum ya kelimelerim dilimin ucunda dışarı çıkma sevdasından vazgeçtiler o yüzden anlatamam…bb/bs
Kalemimin kalbim olmadığı günlerde yazmak isterdim sana
Mesela havadan sudan konuşabileceğimiz konularımız olsaydı
Derinden kanayan yaralarımız yerine...
Ya da çabuk vazgeçebileceğimiz Aşklarımız
Gülerek anlattığımız…
Gözyaşlarımız kalp kırıklarımızdan değil de
Kahkahalarımızın eseri olsaydı mesela
“Acımadan” gülmeyi becerebilseydik içten…bb/bs