1920'lerde; "Türk Övün, Çalış, Güven" denilen bir yurtta, "Neyle övüneyim? Nerede çalışayım? Kime güveneyim?" diyecek duruma geldik.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Mutlaka birileri bir yerde üzerinize basacaktır. O zaman ayağa kalkıp kalkamayacağınız önemli.
Eğer; yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar.
Eğer yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla
Eğer kendinize gerekli saygıyı göstermezseniz, zaman içinde kendi hayatınızı değil, çevrenizdeki insanların beklentileri doğrultusunda bir hayat yaşarsınız.
Hiç kimse sizin izniniz olmadan kendinizi değersiz hissettiremez.
Kelimeleri seçerken bile olumluyu seçme şansınız var. Ne kadar az "ama", "fakat" kullanırsanız o kadar iyi. Fark ettiğim ilginç bir şey var.
Biz şehitlerimizin arkasından ne deriz? Veya şehitliklere ne yazarız? "Sizi Asla Unutmayacağız!" Batı'da "Sizi Daima Hatırlayacağız!" diyorlar. "Daima hatırlamak", "Asla unutmamak"tan daha iyi değil mi?