“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Nihayet kirpiler birbirlerine ne fazla uzak ne de fazla yakın olmanın hem soğuğa hem de karşındaki kirpinin dikenlerine karşı korunmada en iyi yol olacağını keşfederler. Ama bu “mükemmel” mesafenin hem öğrenilmesi hem de muhafaza edilmesi zordur.İkili ilişkilerin bütün problemi bu. “Mükemmel mesafe” eksikliği. İnsan insanın kara sularına girdikten sonra daha fazlasını ister. Daha çoğunu. Daha fazlasını. Ama insanın da dikeni vardır. Yaklaştıkça batar. Girdikçe boğar. Uzaklaşmak zaten dondurucu.İlişkilerin huzursuzluğu burda tezahür eder. Uzaklaştıkça donma, yaklaştıkça can yakma acıtma. Mükemmel mesafeyi yakalayanlar zaten mutlu. Yakalayanların içinde lirik bir sessizlik.
İnsanı İnsandan başka bir şey yoruyorsa söyleyin? Yokuş çıkarken ağrıyan dizler beş dk oturmayla geçiyor .Ama iki kelam edip can yakan insanların göğüsteki ağrısı bazen ömür boyu oturmayla bile geçmiyor. İnsanı insandan başka bir şey yormaz.Aslında Dünya da insanın insandan başka imtihanıda olmaz.. Yormayalım birbirimizi. Çok sarmaş dolaş olmayalım..Bir kitap bir çay bir rota hatta rotasız olmak bile yetiyor inanın. İnsanın yaşı ne olursa olsun zihni yaşlanınca genci yaşlısı farketmiyor.
