geceden hiç korkmadım
karanlıkla var olup, yaşadım.
tüm savaşlar gece başlar
bütün ölümlerden gece sıyrıldım,
ölüm bana en çok gündüz yaklaştı
ben karanlığa sığındım,
karanlığa kaçtım
ve karanlıkla yarama dokundum hep
kimse bilmedi yara aldığımı
bütün acıları bedenimde topladım,
hücrelerim intiharın eşiğine geldi
kaldıramadım.
beni hücrelerime kadar karaladılar
kaybettik derken hem de
ben seni bedenimde hiç bilmedim roz!
Sayfa 33
Reklam
konuşmak demiştim, yorucu diye
kendini kanıtlamak uğruna geçiyor ömür,
konuşurken
susmayı yeğliyorum
sustukça çoğalıyor tekliğim
Sayfa 32
her gün aynı şeyi görmekten,
aynı çığlıkları duyup
aynı yaraları sarmaktan bıktım belki de.
kediler ve karıncalardan da bıktım,
bu yüzden dönüyorum sırtımı
tüm şehirlere
Sayfa 31
aynı mahalledeyiz
hikayemiz aynı gökyüzünün acısı
ama farklı sokaklarda büyüdük
benim sokağım ölü bedenlerle dolu roz!
Sayfa 30
bir savaşta kaybettim aradığım umutları
güneşe ihtiyacım var;
tekrar ısınabilsin diye kemiklerim,
tir tir titriyorum sensizliğin ihtimalinde
Sayfa 29
Reklam