Maggie O'Farrell, okuyucuyu geçmişle bugün arasındaki o gizemli ve hüzünlü boşluğa çekmekte çok usta.
Hikaye çok anlatıcılı bir yapıya sahip olduğu için, karakterlerin zihinleri ve dönemler arasındaki keskin geçişler okurken yer yer beni zorladı; ritmi yakalamak için bazen durup soluklanmam gerekti.
Dürüst olmak gerekirse, yazarın Hamnet kitabını daha çok sevmiştim. Fakat bu kitabın da insanı içine çeken çok farklı ve sarsıcı bir kurgusu var. Olayların arkasındaki trajediyi yer yer tahmin etseniz bile, kendinizi kitaba kaptırıyorsunuz. Sonunu öngörmek okuma isteğinizden hiçbir şey eksiltmiyor; aksine o sona nasıl yüründüğünü görmek için okumayı bir türlü bırakamıyorsunuz.
“Beni Unutma”, Ümit Yaşar Oğuzcan’ın (1926-1984) en bilinen ve en duygusal şiir derlemelerinden biridir. Kitap, şairin erken dönem aşk, ayrılık ve özlem temalı lirik şiirlerini bir araya getirir. Başlık şiiri, Türk edebiyatında unutulma korkusu ve kalıcı bağ kurma arzusunun en ikonik ifadelerinden biri haline gelmiştir.
Yapısal ve Biçimsel Özellikler (Başlık Şiiri Üzerinden)
Şiir serbest nazım biçimindedir, 6 bentten oluşur ve serbest ölçü kullanır. Her bentte “Beni unutma” redifiyle güçlü bir tekrar (anafor) vardır. Bu tekrar, yalvarış ve ısrarı vurgular, okuyucuda ritmik bir ezberlenebilirlik yaratır.
Kafiye ve Ahenk: Tam kafiye, yarım kafiye, tunç kafiye ve zengin kafiyeler (örneğin: bile-sesiyle, gülüşün-gün, asa-rastlasa) ile akıcı bir müzikalite sağlar. Redifler (“de”, “üm”, “sen”, “tuğum gün”) duygusal yoğunluğu pekiştirir.
Ses Olayları: Ünsüz yumuşaması, ulama, ünlü düşmesi gibi doğal Türkçenin akışını destekleyen unsurlar bolca kullanılır. Dil sade, anlaşılır ve konuşma diline yakındır.
Söz Sanatları: Teşhis (kişileştirme): “Saat on ikiyi vurduğu zaman” (saate yorgun ses verme), “çılgın rüzgâr” (rüzgara deli esme).
Mübalağa: “Senelerce sonra sana dönüşüm / Bir mahşer gününe de rastlasa”.
İmge ve Semboller: Yeşil elbise (anıların somutlaşması), pembe karanfilde çiğ (hassasiyet ve tazelik), yorgun kuş (hüzün), mahşer günü (ölüm ve ahiret).
Temalar ve İçerik Analizi
Şiirin merkezinde unutulma korkusu yatar. Şair, insanın en sevdiği hatıraları bile zamanla unuttuğunu kabul eder ama sevgiliden bunu yapmamasını ister. Bu, klasik aşk şiirlerindeki “kalıcılık” arzusunun modern bir yansımasıdır.
Zaman ve Hatıra: Saat 12 vurgusu, gece yarısı özlemin zirveye çıktığı anı simgeler. Şair her gece sevgiliyi “yaşar ve düşünür”, sevgiliden de aynı karşılıklılığı
Reklam
Murakamiden yine harika bir roman.
Romanın sakin ritmi, yalnızlıkla kurduğu ilişki ve kayıplara bakışı aslında dinginliği çok hoşuma gitti.
Olayları dramatize etmek yerine soğukkanlılıkla anlatıyor.
Tüm karakterler aslında kaybolmuş.
Gotando, Yüki, annesi ame, babası hiraku, mey, yumiyoşi.. hepsinde farklı eksiklikleri görüyorsun.
Bence koyun adamın söylemek istediği hiçbir şeyi değiştiremeyebilirsin ama dans etmeyi yani hareket etmeyi bırakmamaktı.
Whatever our souls are made of...
“He is more myself than I am. Whatever our souls are made of, his and mine are the same. If all else perished and he remained, I should still continue to be, and if all else remained, and we were annihilated, the universe would turn to a mighty stranger. He’s always, always in my mind; not as a pleasure to myself, but as my own being.” Bendeki yeri çok ayrı bu kitabın, lisedeyken başlayıp başlayıp araya zaman girince hiçbir yeri kaçırmamak için tekrar başa alarak çokça kez okudum. Geçenlerde Margot Robbie 'nin filmi çıkacağını görünce tekrar okuyup tazelemek istedim. Bronte kardeşlerin aşığı olarak kitabı bir çırpıda bitirdim. Heathcliff çıldırttı beni ama. Toxicliği de geçtim, kötü bir karakter. Her karakterde aslında büyük hatalar var. Ama kitapta gerçekliklerin olmasının büyük bir nedeni de bu karakterler. Tam bir baş yapıt.
Annemin Uyurgezer Geceleri - Ayfer Tunç
#okudumbitti İlk Yayın Tarihi 2025 440 sayfa
Dört kuşak bir ailenin kadınlarının öyküsünü anlatan bir Ayfer tunç romanı. Annelerin kaderi kızlarına miras kalıyor; Şehnaz da bu ağır mirası sırtlanmakla görevli son kuşak. Aile sırları ve sevdiği adam arasında sıkışan Şehnaz, tıpkı annesi, anneannesi ve onun annesi gibi, hayatı kendi istediği gibi yaşayamamış bir kadın.
Yazar, temel olarak iki meseleyi romanının merkezine oturtmuş. Romanın birinci meselesi, erkek egemen toplumda yaşanagelen, kadınların var olma sorunu, ezilmeleri, baskı ve zor ile hayatlarının cehenneme çevirilmesi. Romanın ikinci meselesi ise Türkiye’nin içinde bulunduğu sosyolojik, psikolojik, ekonomik ve siyasi durumun tespiti ve değerlendirilmesi.
İlk meselede kitabın baş kahramanı ve anlatıcısı Şehnaz, profesör olan, babası yaşında evli narsist E.'ye olan takıntılı aşkını, onun metresi olamaya razı geldiği 30 yıl ve onunla yaşadıklarını romanın genelinde serpiştirilen uzun paragraflar halinde anlatır. Şehnaz, annesi, anneannesi ve bir üst nesildeki annenin (Ayhan-Hatice Şehbal-Esme) hayat hikayeleri bir dizi tesadüf sonucu ortaya çıkmaya başlar.
İlginçtir ki tüm bu yaşam öyküleri birbirine benzerdir. Kadın olmanın zorluklarının her dönemde başka biçimlere bürünerek yaşanışı; kuşaktan kuşağa taşınan acılar, bastırılmış duygular ve hayata katlanabilmek için takılan maskeler...
Öğretmen anne Ayhan hanımın uyurgezer geceleri sayesinde ise ailenin gizemli geçmişi açığa çıkar. Buradaki uyurgezerlik, içe atılanların ve gündüz susturulanların kendine yol bulma biçimidir. Çünkü konuşulmayan travmalar kuşak değiştirir, şekil değiştirir ama kaybolmaz. Bu romanda uyurgezerlik yalnızca bir hastalık değil, aktarılmış bir hafızadır; dört kuşak boyunca susulan her şey en
Bu kitap beni en çok, bir insanın hayatının başkalarının kararlarıyla nasıl değişebileceğini düşündürmesiyle etkiledi. Esme’nin hikâyesi zaman zaman üzücü ve hatta öfkelendiriciydi. Özellikle farklı olduğu için dışlanması ve yıllarca susturulması insanı derinden etkiliyor.
Genel olarak duygusal, düşündürücü ve etkileyici bir romandı. Bitirdikten sonra uzun süre Esme’nin yaşadıklarını düşündüm.
Reklam
Reklam