Esma
@smtrgt
Şu anda okuduğu kitap
Ne diyebilirim ki. Şeytan dünyada oyun oynamak istedi ama dünya onunla çok daha büyük oynadı.
İnsanların olduğu bu dünyada şeytana ihtiyaç var mı sorusunu irdeleyen, fazlaca yavaş ilerleyen bir kitap. Açıkcası ben umduğumu bulamadım hikayede. Sonlara doğru hareketleniyor ve merak ettiriyor ama maalesef kitabımız yarım kalıyor. Açıkcası okuması benim için zor oldu, ara verdim, sıkıldım ama sonunu okumayı da çokk isterdim. Uzun uzun sohbetlerden, felsefi konumalardan hoşlanıyorsanız kitap tam size göre.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Umutsuz değildim yoksa yaşayamazdım.
Onun içindir ki hikâyem umut ve yalnızlık içinde son buluyor.
Kitabı okurken birçok şey düşünüyorsunuz. Bilim ile herşeyi denemeye hakkımız var mı? Gerçekten üstün yaratıklar mıyız? Ahlak ve etik gerekli mi? Toplumda kurallar olmalı mı? Din sadece kişileri ehlileştirmeye yarayan "yasalar" mı? Toplumun genel kurallarına aykırı yepyeni bir toplum üretmek mümkün mü? Ya da otorite asla aşılamayacak bir duvar mı?
Kitabı sadece bilim kurgu gözüyle okuyamıyorsunuz. Ve şunu da düşünmeden edemiyorsunuz. Ben olsam düzene ayak uydurur muydum?
Bu kitabı herkese önerebilirim. Kurgu dünyasındaki gerçekleri bir de bu bakış açısıyla görmenizi isterim.
Yarım saat kadar önce bitirdim. Ben bu kitabı nasıl bu kadar erteledim? Yıllardır kitaplıkta öylece durmasına nasıl izin verdim?
Ah Raif... Biz hep kenarda duran, hayatın güzelliklerinin bizi bulmasını bekleyen insanlar olduk. Halbuki ne güzel bir tesadüftü seninki. Ama kader ne kadar değiştirilmez ve ne kadar üstün bir yazı. Çabalamana bakmaz, ne derse o.
Bir süre Raif'i ve kaderi düşüneceğim. Yaşam ve ölüm üzerindeki çaresizliğimizi düşüneceğim
Ben ne okudum öyle.
Kitabı bitirdikten sonra aklımda sadece bu cümle vardı. Kitap herkese hitap edecek tarzda değil. Romantik bir sohbetten anında siyasi bir anlatıya geçebiliyor, çocukça bir duygudan anında felsefi bir tartışmaya
geçebiliyor ve o kadar ani geçişler ki, bağlam kuramayıp kalıyorsunuz.
Anlatım tarzını geçersek konusunun güzel olduğunu söyleyebilirim. Bilge bir tilki ile bence dar ve sığ bakışlı bir kurtun hikayesiydi. Kitabın sonlarında kurtun kendini bulmasını ve tilkinin yol gösteren olmasını sevsem de, bu bilge tilkimizin başlardaki lakayıt tavırları son sayfalardaki tilkiyle aynı olamaz hissi verdi. Ama yine de tilkinin çıktığı ruhani yolculukta, aradığı anahtarın aşk olması, beni tatmin eden bir noktaydı. Sonuçta sevgi, dünyayı kurtaracak o şey değil mi?
Bu kitabı çok övüyorlardı, ismi ilgi çekiciydi ve aldım. Ama şaşkınım. Açıkcası ben bu hikayenin sonunda şahsın acı çekmesini, pişman olmasını okumak isterdim ama kahramanımız adeta kendini aklıyor, saçma sapan genellemeler yapıyor, üzüldüğü tek kısım çocukları olabilir. Eşine gram üzüldüğünü düşünmüyorum.(hikayesini hıçkırıklarla bitiriyor da paşam.. Oradan belki çocuğuna üzülüyordur dedim.) Çok sinirlendim okurken. Özellikle kahramanın değil de bunların yazarın düşüncesi olması çok üzücü. Bilmiyorum, ara vererek okuduğum için mi kaçırdım birşeyleri, böyle birşey varsa beni de aydınlatın. Zira kahramanımızın özellikle kadınlar için söyledikleri genellemeler şok ediciydi. Kitap hakkında biraz daha düşüneceğim sanırım. Yine de akıcı bir dil olduğu gerçeğini es geçmeyeceğim, çünkü Tolstoy.
