Nehrin altındaki nehir
@smyydgr
DEÜ
İstanbul
22 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Nâzım’ın “Türk resminin yüzünü ak ediyorsun!” diye övgüler yağdırdığı, çok yönlü kültür insanı ve ressamdır Dino.
Çoğumuz onu Nâzım’ın şiirindeki “Mutluluğun resmini çizebilir misin Abidin?” mısrasıyla tanıyoruz. Bu soru üzerine de şöyle anlatır hislerini şâirin biricik Dino’cuğu :
“ O gün bugün, bu soru sökülüp atılması olanaksız bir biçimde bedenime yapışmış gibidir. Tabii, şiirinde bu soruyu sorarken, mutluluğun resmini yapamayacağımı biliyordu Nâzım. Bu mutluluk imgesi şiirde de olanaksızdı. Yaşanan günler buna izin vermiyordu.”
Abidin Dino’nun can yoldaşı ile mektuplaşmaları, yazıları, şiirleri...
Birçok eleştiri, övgü, sevgi, hasret, öfke, serzeniş, hayıflanma, fedakarlık temalarına şahit oluyorsunuz satır aralarında dolanırken.
Ve şunlar dökülüyor mavi gözlü deve dâir Abidin’in kaleminden:
“Unutur gibi oluyoruz, şâirin yaşantısı ve çağı ile ilişkileri ne olursa olsun, şâiri şiirlerinde aramalı, sözcüklerin çelişki ve uyum yapılarında, hayata hız ve anlam verme hünerlerinde.
Hafta geçmiyor ki dünyanın dört bucağından gelen, Nâzım Hikmet’in bir şiirsel yankısı olmasın.
Böylesi diri bir ölü nerde görülmüş!”
Ve kitabı kapattığınızda derin bir iç çekişle sayıklarken buluyorsunuz kendinizi:
“Böylesi diri bir ölü nerde görülmüş...”
“Böylesi diri bir ölü nerde ...”
“Böylesi diri bir ölü...”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Herkesin kaçıp sığındığı bir “yeraltı” vardır mutlaka.
Kendi yeraltımı bir düzene oturtmuşum, her şeyi halledebilmişim, her şey tamammış gibi bir de başkalarınınkini kurcalama hevesi geldi bu aralar.
Tercihimi de Dostocuğumdan yana kullandım.
Kalabalıklar içinde yalnız insanların dışa vurumu, bir türlü susturulamayan iç ses, çabalama( en çok da kendiyle), çaresizlik...
Çevrenin baskılamasına maruz kalmadan kendi kendini sindiren bir benlik...
Velhâsıl keyifli bir yolculuktu, tavsiye edilir. ...
”Billur sarayın gerçekte olmamasından bana ne? Arzularımda varsa, daha doğrusu arzularım yaşadıkça o da var olacaksa, gerçekliği neden umrumda olsun ?”
...
”Arzularımı yok edin, bütün ideallerimi silin, bana daha iyi şeyler gösterin, seve seve peşinizden koşarım. Eğer uğraşmaya değmez derseniz, o zaman siz de benden aynı cevabı alırsınız. Ciddi ciddi konuştuğumuz halde bana önem vermek istemiyorsanız öyle olsun, yalvaracak değilim. Nasılsa yeraltım var.”
Puan vermedi
“Peki kendimle baş başa kaldığım zaman neyim ben?” diye sorar L. Anka Kuşu’nda kendine. Sağduyulu bir insan olması gerektiğini düşünür. Ancak sağduyulu olmak şöyle dursun; kağıt olarak nitelendirdiği düşüncelerinin sepetini, benliğinin karanlık ülkesi olan yapısının başka bir kesiminde, kafasının tepesinde taşıdığından hayıflanır.
Kendinde bütün bir fırtınalı “duygular” karmaşası olduğunu ve bu duygularla hiçbir zaman başa çıkamadığını şu harika benzetimle dile getirir:
“Kimisi aslanlar gibi kükrer, kimisi yılanlar gibi kıvrılır, kimisi kar aklığında kuzular gibi meler, kimisi keten kuşları gibi öter, kimisi bütünüyle dilsiz ama kaygan balıklar gibi tezcanlıdır, kimisi istiridyedir ara sıra açılan: ve işte ben, bu sorunu böyle çözebileceğimi umarak bir kağıt parçası daha eklemekteyim.”
