Siddhartha: Həqiqət olmaqDüşünce
Həqiqəti axtarmaq yoxsa həqiqət olmaq? Həqiqət necə tapılır? 
Hermann Hesse 
Siddhartha adlı əsərində Siddhartha obrazı və onun daxili monoloqları üzərindən bu suallara cavab verir, mən isə sadəcə kitabları və analizi sevən mexaniki yönümlü IT tələbəsi kimi bu kitaba dair görüşümü bölüşürəm.
Siddhartha. Brahman. Doğuşdan dini ayinlər içində, tanrılara sunaqlar verən, ibadət edən, meditasiya ilə məşğul olan ata ilə böyümüşdü. Buna görə də günahlardan uzaq, dünyəvi zövqlərin arxasınca düşüb özünü itirməmişdi. Bütün bunlara baxmayaraq, axtardığını tapabilməmişdi.
Zaman keçdikcə daxilindəki suallar və şübhələr artmağa başladı, çünki nədən qaçdığını, özünü nədən qoruduğunu bilmirdi. Məqsəd "Nirvanaya" çatmaq idi, halbuki əgər atası, müəllimləri və digər Brahmanlar düzgün yolda idilərsə, niyə hələ də məqsədə çatmamışdılar? Niyə illərlə eyni rutinin daxilində ilişib qalmışdılar?
Öz həqiqətini tapmaq istəyi ilə atası razı olmasada atasından ayrılır, öz iç səsini dinləyərək Samanalara qoşulur, axtardığı şeyi orada tapacağını umur. Qaçmalı və qamçılamalı olduğu şeyin dünyəvi zövqlər və istəklər olduğunu düşünür, dostu Govindanı da bu yolda özünə qoşur. Govinda – Siddharthanın daim dəstəkçisi, yaxın dosdu.
Samanalar oruc tutur, yuxusuz qalır, dilənir, cırıq paltarla yaşayırlar və özlərinə əziyyət verirlər. Siddhartha da bu yolu seçir. Lakin zaman keçdikcə özünü hər şeydən məhrum etməklə fərqli bir eqo qazanır. Çünki artıq özünü günahlardan təmizlənmiş, nəfsinə hakim olmuş biri hesab edir. Digər insanları "uşaq insanlar" görür, çünki onlar maddiyyat uğrunda çalışıb-vuruşurlar, dünyəvi zövqlərin əsiridirlər, sevirlər, insanlara bağlanırlar və hissləri üzündən hərəkətlərini idarə edə bilmirlər. Bu, asketizmin gizli paradoksudur: özünü hər şeydən məhrum etmək eqonu öldürmür, yalnız ona yeni
Hermann Hesse Siddhartha adlı əsərində Siddhartha obrazı və onun daxili monoloqları üzərindən bu suallara cavab verir, mən isə sadəcə kitabları və analizi sevən mexaniki yönümlü IT tələbəsi kimi bu kitaba dair görüşümü bölüşürəm.
Siddhartha. Brahman. Doğuşdan dini ayinlər içində, tanrılara sunaqlar verən, ibadət edən, meditasiya ilə məşğul olan ata ilə böyümüşdü. Buna görə də günahlardan uzaq, dünyəvi zövqlərin arxasınca düşüb özünü itirməmişdi. Bütün bunlara baxmayaraq, axtardığını tapabilməmişdi.
Zaman keçdikcə daxilindəki suallar və şübhələr artmağa başladı, çünki nədən qaçdığını, özünü nədən qoruduğunu bilmirdi. Məqsəd "Nirvanaya" çatmaq idi, halbuki əgər atası, müəllimləri və digər Brahmanlar düzgün yolda idilərsə, niyə hələ də məqsədə çatmamışdılar? Niyə illərlə eyni rutinin daxilində ilişib qalmışdılar?
Öz həqiqətini tapmaq istəyi ilə atası razı olmasada atasından ayrılır, öz iç səsini dinləyərək Samanalara qoşulur, axtardığı şeyi orada tapacağını umur. Qaçmalı və qamçılamalı olduğu şeyin dünyəvi zövqlər və istəklər olduğunu düşünür, dostu Govindanı da bu yolda özünə qoşur. Govinda – Siddharthanın daim dəstəkçisi, yaxın dosdu.
Samanalar oruc tutur, yuxusuz qalır, dilənir, cırıq paltarla yaşayırlar və özlərinə əziyyət verirlər. Siddhartha da bu yolu seçir. Lakin zaman keçdikcə özünü hər şeydən məhrum etməklə fərqli bir eqo qazanır. Çünki artıq özünü günahlardan təmizlənmiş, nəfsinə hakim olmuş biri hesab edir. Digər insanları "uşaq insanlar" görür, çünki onlar maddiyyat uğrunda çalışıb-vuruşurlar, dünyəvi zövqlərin əsiridirlər, sevirlər, insanlara bağlanırlar və hissləri üzündən hərəkətlərini idarə edə bilmirlər. Bu, asketizmin gizli paradoksudur: özünü hər şeydən məhrum etmək eqonu öldürmür, yalnız ona yeni
As I have read this book in English and in the UK I think I better write a rewiew in English.
The book won a Nero Book Award and was longlisted for Booker Prize.
The book was just how I expected it to be. It was kind of sentimental and to be frank it was a bit heartbreaking.
Thomas lives with his mother who has a complete control over him. He doesn't know his father. Pop grows him up he is dead now like his father.
One day a man shows up who claims to be a renowned director and offers him a job. But in the end everything turns out to be a kind of disaster.
I adored this book.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Fransızlar neden insan gibi konuşmaz ki?
I had already read The Adventures of Tom Sawyer before, and Huckleberry Finn was one of the characters in that book. Because of that, I became curious about him and wanted to read Adventures of Huckleberry Finn as well.
After I started reading, I realized that I really enjoyed the humorous style of the book. The language and the dialogues made the story more interesting and enjoyable for me.
Adventures of Huckleberry Finn was published in 1884 and is considered one of the major works of American Realism. Unlike Romantic literature, Twain focuses on ordinary people, realistic language, and social problems. Through Huck’s journey, the novel reflects important issues of 19th-century American society such as racism, slavery, violence, religious hypocrisy, and social inequality. Twain also satirizes romantic adventure stories, especially through the character of Tom Sawyer.
The novel follows Huck Finn, a young boy who escapes from his abusive father and travels along the Mississippi River with Jim, an escaped enslaved man. During their journey, they meet many different people and experience both humorous and serious situations. Through these adventures, Huck begins to question society’s values, racism, religion, and morality.
Huck also starts to test the religious teachings of Miss Watson and Widow Douglas. He does not fully accept everything that society and religion teach him, and throughout the novel he tries to understand what is morally right by himself.
Mark Twain mainly criticizes romanticism and unrealistic adventure stories. Tom tries to behave like the characters in books, while Huck thinks more realistically and questions these ideas. Through this contrast, Twain makes fun of romantic ideals that are disconnected from real life. Whether everything we learn
Angela's Ashes is a memoir that reads like a novel. Starting in America at the time of the Great Depression, it follows the life of the author, an Irish lad named Frank McCourt. When the McCourt family can not make ends meet, due to the inability of Frank's father to keep a job and to keep drinks out, they have to move back to Ireland. They have lost two children in the meantime to, well, poverty.
Scorned by Angela's (Frank's mother) family since Malachy (Frank's father) is from Northern Ireland, the family keeps struggling, especially since Malachy frequently spends all the earned wages in pubs and leaves them to starve.
The book covers Frank's life until he turns nineteen and goes back to America. It is a moving narrative but it is so grim that at one point one thinks there may be some exaggeration in it. Although, when considering the conditions in Ireland before and after the 2nd World War, the suffering may have been realistically depicted. The poverty is striking and McCourt has some sharp humour within the narrative, but for some reason I did not enjoy it as much as I should.
There's also a critically acclaimed motion picture based on the memoirs and I2ve seen positive feedback about it.
Dünyanı bir həbsxana kimi təsəvvür edin. Bu həbsxananın içində yaşayırıq və ən təhlükəli tərəfi də budur ki, həbsdə olduğumuzu bilmirik. Çünki həbsxananın kənarında nə olduğunu tanımırıq. Azadlıq haqqında bildiklərimiz də sistemin bizə icazə verdiyi qədərdir. Həyatımız başlanğıcdan bu mexanizmin üzərində qurulub və onu aşmaq üçün nə xəritəmiz var, nə də gücümüz. Kənardan baxanda hər şey absurd görünür. Bəs niyə insan bu absurdluğun içində israrla məna axtarır? Niyə hər hadisəyə bir izah, bir səbəb tapmağa çalışırıq? Elmi, hüquqi, əxlaqi çərçivələr qururuq. Müəllif suallar verir, amma cavab varmı bilinmir.
Yozef K. də elə bu boşluğun içində dayanıb. O, heç nə bilmir. Daha dəhşətlisi isə budur ki, nəyi bilməli olduğunu da bilmir. Hara getdiyini, niyə getdiyini, nə axtardığını anlamadan hərəkət edir, çabalayır. İstirahət günlərini dincəlməyə, həyatdan zövq almağa yox, səbəbi açıqlanmayan istintaqlara sərf edir. Çünki sistem artıq onun daxilinə çöküb. Ona göstəriş verən təkcə məmurlar deyil, öz içində formalaşmış itaət refleksidir. Burada hökm birtərəflidir. Sistem mühakimə olunmur. Sən isə müdafiə olunmursan. Haqlı olduğunu sübut etməyə çalışdıqca daha da batırsan, daha da haqsız olursan. Ədalət axtarışı insanı günahkarlaşdırır. Sən danışdıqca qovluq qalınlaşır.
Məkanlar çirkab içindədir. Hava ağırdır, nəfəs boğur. Bu sadəcə fiziki çirkab deyil. Burda vicdan da havasız qalıb boğulur. Sistemə uyğunlaşanlar bu mühitdə yaşamağa vərdiş ediblər. Təmiz hava onlara yad gəlir. Onlar artıq dəyişmək istəmirlər. Düşünürlər, amma nəyi düşünmələri tələb olunursa, onu düşünürlər. Nəyi etmək tələb olunursa, onu edirlər. Beləliklə, hamı məhkumdur. Əgər hamı məhkumdursa, artıq məhkum anlayışı da mənasını itirir. Çünki azad insan yoxdursa, məhkumları fərqləndirməyə də ehtiyac qalmır. Hər
Silent Patient ( story wise writing)
Now that I have finished reading “ the silent patient”, I am very amazed by the ability of the author who truly made me shocked at the end of the story that he happens to call psychological detective story… people prefer calling this book a novel but I bet it doesn’t last too long after reading the book or coming to an end that was shockingly twisted. Spoiler - The therapist would be the last person to be suspicious of as he made it sound very normal and approached to every scene and detail as a therapist whose main job is to help people. BUT never mind, nothing is the way it seems like in this life, Turkish people say if everything was the way it seemed like then water from sea would appear blue in our hands. This is what I felt when seeing the truth, the kind of truth I wouldn’t be able to imagine if Theo, the therapist didn’t reveal if at the end of the story. Or should I say the beginning of an end ? Do stories truly end or what we call “ ending” is a beginning of a new chapter…. He approached and had written it in a way that made him sound look or even appear like a “ real therapist” who carry feelings of morality, depth, integrity and truly has compassion and eager to help people who are in trouble… like Alicia….. A person, a human being, an artist who was mentally sick as the members of Grove called…. She was a psycho in their interpretations…. But who knows what drew her to kill him? Who truly has enough empathy to try to understand what she went through to do such a thing rather than being as anyone else and calling her a “ bitch” how easy it must be to call someone that… when you don’t know anything except what police officers or investigators say… As people or human beings who immediately call someone “guilty” without giving it a try to understand or