Yaşadığım şeylerin ağırlığı kalbime yük olmaya devam ediyor, üstelik yetmezmiş gibi her gün bir yenisi daha ekleniyordu. İçimdeki cocuk ruhun kırıntılarına tutuşuyordum. O kırıntılarla besleniyordum. O kırıntılarla beslediğim için asla tam doymuyordum. Açtım. İlgiye. Sevgiye. Güvenmeye.