sfie amundsen
@sofieamundsen
6 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
uzun zaman sonra beni reading slumptan cikaran o kitap,,
baskarakterimiz prens miskin gercekten ilgi cekici biri. tuhaf ve absurt cikislari olsa bile rus romanlarinda gormenin imkansiza yakin oldugu bi tipleme. aptal denilebilecek kadar saf ve bagislayici, cogu yerde yeter dedirtmesine karsin gercekten sevdigim bi karakter oldu. kafasina vura vura bu kadar iyi olmamasi gerektigini soylemek istedim..
nastasya filippovnanin ne yapmak istedigini, derdinin ne oldugunu malesef ki kitabin sonunda bile cozemedim. oldukca tuhaf ve prensin hep belirttigi gibi 'cilgin' hatta 'deli' bir kadin. olabildigince erkene almaya calistigi dugununde bile kendisini oldurecegini bilmesine ragmen kactigi rogojin, sonuc olarak kalbinden bicaklanarak sessiz sedasiz olmesi.. bu olumu o istedi, kendisi ayarladi, korktugu ve kactigi seylere kendini her seferinde tekrar teslim etti.
prensin aglaya yerine nastasyayi secmesi kitaptaki karakterler tarafindan bile aptalca bulunuyor olsa da prensin kisiligini dusundugumuzde -ve tabii ki ne olursa olsun nastasya filippovnayi affedip ona geri donusu, ona asik oldugu derecede korkuyor olmasi- bu kararin tam da ona yakisacagini anlayabiliriz. aglayanin prensten sonraki hayati ve evlendigi kisi tarafindan aldatilmasi, kanmasi, belki de ona prensi aratmis ve ona cektirdiklerine pisman olmasina sebep olmustur. aglayayi hicbir zaman tam olarak cozumleyemedim maalesef ki.
uzun suredir kitap okuyamama ragmen bu 760kusur sayfalik kitaba baslamam basta cok yanlis bir karar gibi gelmisti ama budala gercekten surukleyiciydi, uzun konusmalar disinda olay orgusu cok akiciydi. ve kitabin sonu beni oylesine sasirtti ki. kotu bitecegini biliyordum ama prensin nastasyanin olusunu gordukten sonra bu kadar sakin kalabilecegini asla tahmin edemezdim. sevdigi kadinin
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
(spoiler içerir.)
eğer karantina döneminde sıkılıyorsanız, size gerçekten ilaç gibi gelecek bir kitap. 400 küsür sayfa olmasına rağmen ne ara bölümlerin geçtiğini anlamadım bile.
Karakterlere gelecek olursak... Öncelikle, elizabeth, seninle gerçekten gurur duyuyorum. Saçma kararların olsa, sana arada sövsem felan da gerçekten başardığın şey çok güzel be kızım. John'un da sonunda kendi benliğine dönmesi, ilişkilerinde her şeyin güllük gülistanlık olmayıp pürüzlerin çıkması ama buna rağmen birbirlerine geri dönmeleri... hiçbir zaman gerçek anlamda bu ikiliyi şiplememiştim ama tatlılar be. Onlar için mutluyum.
Fifer ve schuyler,,, bu ikisini gerçekten çok seviyorum ve zaten novelleyi okuduktan sonra da baya aşık oldum bu ikiliye. Farklılar ve çok güzeller.
Bir de favori karakterim olan george vardı tabii ki. ilk kitapta olmasına rağmen, 2.kitapta sadece savaş zamanı geliveren canım george'um. Bence fazlasını hak ediyordun be soytarıcım. Aynı malcolm gibi. Geçmişte kötü şeyler yapmış olsa da, malcolm gerçekten çok değişti. Keagan da hoştu.
Çok güzel seriydi, gerçekten özleyeceğim. Aşırı akıcıydı, zaten cadılara ve büyücülere ilgi duyduğum için kitabın içinde kaybolduğum anlar oldu. Yazarın anlatımı da gayet güzeldi, içine çekiyordu.
Ben bu seriye 10/10 veririm!
eğer fangirl'ü okumakta tereddüt ediyorsanız, gerçekten okuyun derim. Kitabın ana karakteri, yani Cath kendine özgü bir karakter ve yazar da anlatımıyla sizi resmen Cath'e bağlıyor.
Kitabın sayfa sayısı bir gençlik romanına göre fazla, ama sayfalar resmen uçup gidiyor, hissetmiyorsunuz bile. Ayrıca da yazar bazı film ve serilere zekice göndermeler yapıyor, espriler yapıyor ve işin içine biraz da aşk girince ortaya mükemmel bir şey çıkıyor.
Normalde gençlik ya da aşk romanları okumayı sevmeyen bir insanımdır. Ama Cath'le birbirimize o kadar çok benziyoruz ki. Kitabı okurken, sanki kendimi okuyormuşum gibi hissettim. Simon ve Baz yerine Draco ve Harry felan :)
Her neyse. Bence kendinizi dinlendirmek ve eğlendirmek için mutlaka okumanız gereken bir kitap.
(spoiler içerir)
ayh.
kitabı az önce yeni bitirdim ve şu an aşırı bir duygu patlamasının tam da ortasında bulunmaktayım.
Kitabın konusu güzeldi, distopya okurlarının artık aşina olduğu şeylerdi. İsyan, devrimciler, ortada kalmış kızımız, insanların sınıflarına göre ayrılması felan. Bana ucundan piyon serisini hatırlatmadı da değil hani.
Normalde bu tür serilerde ana karakterimiz olan aşırı aptal kızdan nefret ederim ama nedense mare bana o kadar kötü gelmedi. Hatta ben bile kendime şaşırdım ama sempati duyuyordum kıza. Cal'den nefret ediyordum ve mare'nin de nefret etmesi bana sonunda "ana karakter gerçekten bu sefer zeki herhalde" dedirtmişti.
Maven konusuna gelirsek... Maven'a aşıktım ben. Yani ne zaman kitapta maven'ın adı geçse daha bi hevesleniyodum okumaya, çünkü gerçekten gözümde mükemmel bir karakterdi. Sonunda yaşadığım şoku hala atlatamadım... Onu anlamıyor değilim. Sadece mare'den çok ben ihanete uğramış gibiyim. Her neyse, serinin diğer kitaplarında umarım iyi bir insan felan olur her ne kadar bu imkansız olsa da...
Eh, kitabın dili de anlaşılır ve sadeydi sadece betimlemeler normale göre fazlaydı bence ve ben sıkıldım. Normalde betimleme okuyunca gözümde canlanır ama bu sefer... betimlemeler boğucuydu. O yüzden kitaptan puan kırıyorum. 8.9/10
