Umutsuz bir haykırış içimi sızlatıyordu: "Gülünç bir insanım. Beni seçtiğin için senin adına da utanıyorum." Ne demekti bu? Nasıl bir insandı bunu söyleyen? Neyi özlüyor, ne için acı çekiyordu, neyini yitirmişti?
Sanırım, beni olduğum gibi sevmedin sen. Hayalinde yarattığın beni sevdin. Aldandın! İşte bu acı veriyor bana! Dayanılmaz bir acı veriyor! Bu gidişle ya öleceğim ya da aklımı kaçıracağım!
Yüzümden, duruşumdan, tüm huylarımdan, çirkin davranışlarımdan nefret ediyorum. Her zaman nefret etmişimdir zaten bunlardan. Ah, böylesine iğrenç bir umutsuzluğa düştüğüm için bağışla beni!