....Birbirlerini sevmeyen evli çiftlerin de görünüşü böyledir. Dağınık yaşantılarında hiç bir güzellik yoktur. Tek başına düşünme katılığının kokusu her tarafa sinmiştir...
"Kimseye inanmıyordum. Bütün hayatımca nefret ettiğimi düşündüğüm bir düzeni, artık bütün hayatımca yaşamak istediğimi sanıyordum. Acınacak bir tarafım da kalmamıştı. Zaten yoktu. Sevgi öyle söylüyordu..."
Yaşamın her anı bilinmeyen bir adaya yolculuktur aslında ve yolun kendisindedir belki de aradığın. Jose Saramago kendine özgü yazım tarzı ve metaforlarıyla herkesi aslında çok iyi bildiği bir yolculuğa çıkarıyor; bilinmeyen bir adaya...
Elimde değildi, telaştandı. Bana, sen istersen her şeyi yapabilirsin, demişlerdi. Korkuyordum, telaşımı örtmek için bağırıyordum. (Seyircilerden bir ses geldiğini sanarak eğilir.) Efendim?Bir şey mi söylediniz? Biliyorum, kendi derdimle çok ilgilendiğimi söyleyeceksiniz. Daha önce de söylediler. Elimi kolumu, insanların en alıngan taraflarına çarpıyormuşum; bana çarpılınca da bağırıyormuşum.