Seninle sabaha kadar gözümüzden akan uykuyla ne konuşuyorduk bilmiyorum ama o hissi özlüyorum. Birinin her tepkisini bilmenin verdiği güveni, elini tuttuğunda her seferinde aitlik hissini. Özlediğim çok şey var ama hiçbiri sen değil. Defalarca affedip milyon kere küsüyorum çocukça. Her yazışımda sanki okuyacakmışsın gibi umutlanıp, sonuna geldiğimde boş veriyorum. Ama sen biliyorsun tüm bunları. En çok da bunu seviyorum..
Bildiğini bildiğim şeyleri, sevdiğini sevdiğim şeyleri. Sevmediğine birlikte öfkelenişimizi. Sonra birbirimize yenilip sonunda sarıldığımız o vazgeçişleri.
Ben hiç sensiz kalmadım ben hiç elmasız. Her sabah yeniden her gece en derinden hatırlıyorum kaşındaki yarayı sevişimi. Başka hiç yaran olmaması için uzaktan seviyorum seni. Biliyorum ben hangi köprüye adım attıysam altında kaldım. Ama elimde değil, eski köprünün altından kalkamadım..
Sena Koç