Bir ara (yaklaşık altı yıl) gücenikliğim ta derinlerime kadar işlemiş: "Boyayı mı beğenmedin boyacıyı mı, diyordum." Farkındalık geç geliyor, kabul ondan sonra. En son da cesaret; o kolay olmuyor, bazen seneler alıyor. Yanlış bir şeye ümit ise en zehirlisi on yıla mal olabilir.
zaman hancı bulut yolcu
şimdi gitti en son yolcu
bitmedi mi hasret borcu
neredesin ayyüzlüm
gece çöker günler solar
gözlerime yaşlar dolar
hatıralar bende ağlar
neredesin ayyüzlüm
Elbet bir gün son bulacak buradaki hikâyen,
Yeni denizlere yelken açacaksın.
Yeni insanlar tanıyacaksın,
Hatırlar mısın beni, bilmem.
Belki buradaki son geçireceğin yaz,
Yeni hayatına atılmadan önceki son yaz.
Karşılaşır mıyız bir daha, bilmem;
Ne kadar sürer bir daha buraya gelmen?
Bazı kullanıcıları anlamakta cidden zorlanıyorum. Birisi deli gibi isim ve resim değiştiriyor. 2 güne bir desem abartı olmaz. Bir de birisi var hobi olarak beni takip edip geri çıkıyor. Son 10 günde 6 kez takip edip geri çıktı. Kafalar karışık, iyi değiliz.
Bu yaprak, 1447 hicrî yılı takviminin son
yaprağı... يونية
Günleri ve geceleri hızla akıp geçti, yıllar dav işte böyle geçip gidiyor. Nihâyet amel defteri kapanacak, Allah'a kavuşma ve geçici yurttan الجوزاء. kalıcı yurda intikâl etme anı gelecektir.
"Ey insan gerçekten sen Rabbine doğru durmadan çalışıp çabalayacaksın, sonunda ona kavuşacaksın."
[İnşikak 84:6]