ankara garında 6 sene sonunda gelen vedalaşma zamanında yazılmıştı =)
bir cem adrian şarkısı anıları depreştirdi =)
çok yorunum
çocuk,
önce gözlerinden indir bu şehrin kirini,
sana ait olmayan ne varsa bırak kapı diplerinde,
kim seni eksilttiyse adını da onunla beraber unut,
bir akşam vakti, kimse fark etmeden,
ceplerinde kırılmış bir gökyüzüyle çık sokaklara.
ağlama bu defa,
ağlamak da bazen onların istediği son şeydir,
sen susarak da gidebilirsin,
dişlerini sıkarak, ellerini yumruk yapmadan,
içindeki o eski yangını kimseye göstermeden,
yalnızlığını bir bavul gibi taşımaktan vazgeçerek.
Bakma arkana,
arkanda kalanların çoğu zaten seni hiç görmedi,
seni ancak düşerken tanıdılar,
ancak sustuğunda sevdiler,
ancak kaybolduğunda adını usulca söylediler.
çocuk,
bu kentin pencereleri yalancı,
ışıkları merhametsiz,
sabahları bile gece kokuyor burada,
her kaldırım bir yenilgiyi saklıyor altında,